Półsłupkiem, pół serio...

JKM MM

2012-02-11T18:00:00.002+01:00

Magika szukam

2012-02-10T19:01:00.000+01:00

Znalazła raz pewna pani

Aparat do bani.

Z sentymentem wzruszona

Wzięła go w ramiona i...

...i przypomniała sobie ta pani, czyli ja, jak to w dzieciństwie pstrykała nim fotki. I pomyślała, że fajnie by było znów tak sobie popstrykać. Szczególnie że analogi na powrót w modzie, no i w kursie fotografii udział się bierze. Ale okazało się, że aparat odmówił współpracy i nie wiadomo, co mu dolega.

Czytelnicy mili! gdybyście znali jakiegoś mądrego magika w Warszawie, co się zna na takich staruszkach, to dajcie sygnał. Panów z punktów na Lewartowskiego, Tamce, Grzybowskiej i w Jerozolimskich od razu możecie pominąć. Szukam inszych, co nie potraktują mnie jak kosmity z zepsutym ufo.

Fasola świętuje

2012-02-08T15:48:00.000+01:00

Szczegóły tutaj.

Migawki

2012-02-06T22:20:00.000+01:00

Piątek
Początek weekendu. I nagły koniec radości. Cały blok odcięty od wody. Jakiejkolwiek wody. Do nie-wiadomo-kiedy i nie-wiadomo-dlaczego. Podejmuję szybką decyzję - wykonuję podwójny nalot na Lidla i bańki ze źródlaną. W sumie 30 litrów. W wychłodzonej łazience przeżywam powrót do średniowiecza i odstawiam ekwilibrystykę w wannie. Zasypiam, w wyobraźni słysząc plusk ciepłej wody.

Sobota
Pobudka i powrót do upiornej rzeczywistości. Potem jest już lepiej. Nagrodą za szybkie zebranie się do kupy i przejazd lodowatym tramwajem jest 6 godzin spędzonych w Akademii Fotografii.

Najbardziej inspirujący okazuje się rower i pełznące dokądś po ścianie kabelki. Znakomite tło do wszelakich ujęć. Uwielbiam takie pierdółki.

A później widzę tylko ciemność. Przez moment mam wzrok w palcach i nawijam jak szalona klisze na szpulki. I jeszcze obserwuję uważnie wyłaniające się z niebytu kontury. Bielszego odcienia bieli nie udaje mi się uzyskać. Za to wystrzelić modela w kosmos jak najbardziej - na odbitce.
Radosna nowina następuje około południa. Jest woda w kranie. Oddycham z ulgą i wracam do cywilizacji. Zapadam w sen wypełniony trzaskiem migawki i kolorowymi kadrami.

Niedziela
Wszyscy zmierzają do przybytków kultu. Ja również - kultu fotografii. A tam przez kilka godzin moją uwagę zaprząta pewna fajna bryka i tryb bulb.

Nieco potem poznaję całą watahę sprzętu do zadań specjalnych. Mają efektowne imiona - Garnek, Kubek, Plaster miodu, Beauty. Biorą udział w sesjach zdjęciowych i z brzydala robią przystojniaka albo na odwrót. Na odchodne wszyscy razem produkujemy efekty wizualne rodem z "Gwiezdnych wojen", szczególnie przykładając się do odwzorowania "Ataku klonów".
Ze studia jadę prosto na kółko gospodyń miejskich. Ot, taka zmiana klimatu. Rozmrażam się przy gorącej herbacie, słucham o osiołkowaniu i kundlach, o srajpadach i Myszce Miki, o wrednych brafiterkach i nie mniej wrednych towarzyszach życia. Fotek nie popełniam, bo wypożyczony Oly po całym dniu pracy udaje się na zasłużony odpoczynek. Na koniec następuje akcent optymistyczny. Dzięki Kalinie doznaję oświecenia w temacie rzędu 107 i 108.

Kładę się spać z myślą, że miło by było pracować w układzie 3 do 4. I że nie lubię poniedziałków...

PS
Sponsorem tego postu są Dziadek Mróz i Królowa Śniegu.

I tak Cię widzę

2012-02-04T21:44:00.001+01:00

Migawki

2012-02-01T18:31:00.002+01:00

Jestem właśnie w trakcie lektury książki "Sztuka planowania" Dominique Loreau. To ta sama autorka, która napisała "Sztukę prostoty".

(Fot. ze strony wydawnictwa)

Przeglądając internet, natrafiłam na bardzo adekwatny do treści książki felieton Leszka K. Talko - "Lista". Zbieg okoliczności....? Chyba zaczynam wierzyć, że tworzenie list wszelakich ma głęboki sens.

Jestem trendy...

2012-01-30T18:31:00.000+01:00

...bo właśnie kupiłam sobie najnowszy, całkowicie odmieniony graficznie numer "Sabriny". Oj, się będzie dziergało... ")

Rozdawajka weekendowa

2012-01-29T13:20:00.000+01:00

A u kogo? a u magicloop.

Chłopaki...

2012-01-29T12:17:00.000+01:00

...czyli musztarda przed obiadem...

...czyli są dobrzy ludzie na tym świecie...

...czyli Iza zrobiła mi wspaniałą niespodziankę. A reszta jest naszą słodką tajemnicą ")

Spóźniony Mikołaj

2012-01-14T16:34:00.000+01:00

Ale nic to, że spóźniony. Ważne, że prezent dał od serca.

Mikołajem była moja koleżanka z pracy, która w wolnych chwilach zajmuje się plątaniem takich ślicznych naszyjników. Ten dla mnie idealnie pasuje do letniej sukienki orsayki.

Drutuj, drutuj...

2012-01-09T19:36:00.000+01:00

...bo kto drutuje, ten się lepiej czuje ")
Oj, podrutowałam sobie wczoraj nie pierwszym w Nowym Roku Szarotkowie. I na jakiś czas musi mi to wystarczyć, bo już niedługo zaczynam nowy kurs w weekendy i najpewniej pokryje on się z naszymi spotkaniami w lutym i marcu.

Rene ma plan...

2012-01-08T12:06:00.000+01:00

...a mnie się ten plan szalenie podoba. Szczegóły tutaj.

Pimposhkowe urodzinowe candy

2012-01-04T13:24:00.000+01:00

Szczegóły zabawy jubilatka opisała tutaj.

Sowa mądra głowa

2012-01-03T13:41:00.001+01:00

A nawet dwie sowy, bo - jak głosi przysłowie - co dwie głowy, to nie jedna.

Rękawiczki powstały na przełomie starego i nowego roku. Projekt jest zdecydowanie edukacyjny, bo opanowałam wyrabianie kciuków po skosie i podstawowe warkocze.
Zrezygnowałam z odejmowania oczek po ściągaczu, aby wzór układał się ładniej, a rękawiczki pasowały na szerokość moich dłoni.

Gdyby nagle nastąpiła zima stulecia, to jestem przygotowana ")

---
Metka: 1 motek włóczki Prima 04 Debbie Bliss (80% bambus, 20% merynos); druty bambusowe nr 2,5 i 3,5.
Wzór: Give a Hoot by Jocelyn Tunney.

Na dobry początek Nowego Roku...

2012-01-01T19:18:00.002+01:00

...oczywiście robótkowe podsumowanie roku minionego.

Ogólnie - jeśli nie pomyliłam się w obliczeniach - wydziergałam lub zmajstrowałam 23 rzeczy małe i duże.

Najwięcej było czapek "Makowych panienek", broszek i mitenek.

Najmniej jestem zadowolona z mojego pierwszego swetra "Blue Vintage" i z komina "Melanż po sezonie". Pierwszy prawdopodobnie zostanie spruty, a drugi cały czas jest na sprzedaż.

Najbardziej upodobałam sobie małe formy, czyli broszki-kwiatki, bo szybko powstają, tak relaksacyjnie.

Te broszki wyszły mi też najładniej. I jeszcze jestem zadowolona z "Navy cowl" (mój pierwszy ubiegłoroczny projekt) i z opaski "Calorimetry", chociaż prułam ją dwukrotnie.

Najdłużej dziergałam każdy ze sweterków, bo ciągle coś stawało na drodze do szybkiego ukończenia. Ale też przy nich najwięcej się nauczyłam.

Najbardziej umęczyłam się psychicznie przy zamówieniach. Nie sprawia mi to przyjemności żadnej i kończy się fatalnie, mimo moich szczerych chęci. Odtąd wszystkim zainteresowanych będę polecać samodzielną naukę robienia na drutach, aby zaczęli mieć świadomość, ile pracy trzeba włożyć w dowolne rękodzieło.

Do ulubionej palety kolorów dodałam granatowy i turkusowy, z tym że ten tylko jako chwilowy akcent.

Tak jak do tej pory zdecydowanie wolę włóczki naturalne, a od wszelkich sztuczności wolę trzymać się z daleka. Dzięki Teresce z Szarotkowa zachwyciłam się tweedem.

Najbardziej dumna jestem z mojego ostatniego projektu - ciepłego swetrzyska "Krem orzechowy".

Nadal jeszcze przede mną wydzierganie bluzki i kamizelki oraz opanowanie tajemniczych myków w rodzaju rękawów wrabianych od góry.

W sumie wygląda na to, że całkowicie przerzuciłam się na druty, bo szydełka używam tylko do łańcuszka początkowego lub do przeciągania nitek.

Post na koniec roku

2011-12-31T10:00:00.005+01:00

Najpierw twarde postanowienie noworoczne - żadnego dziergania na zamówienie.
Twarde dlatego, że tylko źle na swojej miętkości serca wychodzę. Otóż osoba, dla której zrobiłam szary 3-częściowy komplet, stwierdziła, że jest na nią za mały (co nie jest prawdą) i chce go odsprzedać. Nie mnie, bo wszystko odbyło się bez mojej wiedzy, a dowiedziałam się o tym, kiedy przyszłam do miejsca, w którym ta osoba pracuje i zobaczyłam rzeczy wyłożone na biurku ze stosowną karteczką. Zrobiło mi się cholernie przykro.
Postanowienie w sumie już wcieliłam w życie, bo wczoraj z uśmiechem na ustach odmówiłam starszej pani, która z przeogromnym zainteresowaniem przyglądała się, jak dziergam w poczekalni przychodni.

Teraz sprawy pozytywne. Właśnie zaczęłam mój 9-dniowy urlop. Najwyższa pora, bo ostatnio gonię w piętkę. Zamierzam ten czas przeznaczyć wyłącznie dla siebie i na swoje przyjemności. Taką będę egoistką ")
A owe przyjemności nastąpią już niedługo, bo się nareszcie wyśpię, a przełom roku będę witać w dobrym towarzystwie i na ciekawej imprezie.

Wszystkim odwiedzającym mnie dziewiarkom życzę spełnienia włóczkowych zachcianek!

Szczęśliwego Nowego Roku!

Historyjka obrazkowa

2011-12-28T12:26:00.003+01:00

Najpierw taki fragment - ściągacz...

...potem taki, ze znajomym wzorem...

...i po chwili już wiadomo, co to takiego...

...moja nowa czapka "Makowa panienka No. 4" z dziewiątego motka tweedu Rowana.
Został mi jeszcze motek dziesiąty i w ramach relaksu obmyślam, jak go wykorzystać.

---
Metka: 1 niecały motek Silky Tweed Rowan (80% lambswool, 20% silk); druty bambusowe nr 3 i 4.

Krem orzechowy

2011-12-26T11:51:00.003+01:00

Nie, to nie będzie post z przepisem na pyszny deser. To będzie post o moim największym drutowym osiągnięciu. Oto sweter, który wymyśliłam od początku do końca sama.

Powstawał przez prawie 3 miesiące, z doskoku, bo w kolejkę wmieszały się upierdliwe zamówienia.
Wydziergałam go z przepięknej wełny Rowana, którą kupiłam od Tereski po wrześniowym Szarotkowie.
Właściwa nazwa włóczki to "Bechamel", ale mnie się ten kolor wcale nie kojarzy z sosem, tylko właśnie z kremem orzechowym. W naturze zresztą widać to najlepiej.
Sweter już miał wychodne i sprawuje się dobrze. Jest ciepły, miękki i wygodny, akurat na tę porę.

Najbardziej jestem dumna, że opanowałam dzierganie ażurów. Co prawda jednostronnych, ale w końcu od czegoś trzeba zacząć.

---
Metka: 8 motków Silky Tweed Rowan (80% lambswool, 20% silk); druty bambusowe nr 4, 9 guzików z masy perłowej; wzór na ażur zaczerpnięty stąd.

***

2011-12-24T12:29:00.000+01:00

Dom oprzątnięty. Rozsądne zakupy zrobione. Koci prowiant zabezpieczony. Robota w firmie popchnięta na tyle, na ile się dało, i urlop zaplanowany. Sprawy zaległe pozałatwiane w miarę możliwości. Pierdółki choinkowe wyprodukowane. Prezenty dla mamy i koleżanki gotowe; inni nie zasłużyli nawet na rózgę, więc kłopot z głowy.

Czyli że chyba świętować można.

Aha, jeszcze życzenia. No to życzę Wam...
~ śniegu tyle, aby psie kupy pokryło,
~ pierwszej gwiazdki jasno świecącej, aby jej żadne dziecko ani żaden dorosły nie przeoczył,
~ prezentów tylko udanych, żeby ich nie trzeba było do sklepu zwracać ani na allegro opychać,
~ potraw wigilijnych smacznych w ilości tak w sam raz, żeby nikt głodny, ale i przejedzony nie był,

~ w telewizji programu bez głupich reklam i bez "Kevina samego w domu",

~ sąsiadów za ścianą cichych,

~ gości niemęczących i rewizyt niewymuszonych,

~ życzliwości, dobroci i zdrowia,

~ świętego spokoju na święta z dala od zatruwających życie indywiduów,

~ godzin wielu na dzierganie.

Instrukcja obsługi pakietu życzeń: przeczytać, niepotrzebne skreślić, potrzebne dopisać, jak się takową chęć wyraża - przesłać dalej wraz z kawałkiem opłatka i gałązką pachnącej choinki.

Wesołych...!

Neverendingstory

2011-12-18T12:01:00.001+01:00

Czemu tytuł posta taki? i do tego niegramatyczny? Ano dlatego, że jestem zła, że dałam się podejść.
A było to tak...
Pewna osoba zamówiła sobie u mnie czapkę. Ja na zamówienię nie dziergam, ale to sympatyczna osoba, więc się zgodziłam na wyjątek. Włóczkę rzeczona osoba nabyła sama (pominę milczeniem, jaka to była włóczka), czapkę zrobiłam, zapłatę otrzymałam i nastąpiła ogólna radość - osoby, że czapka fajna, i moja, że się ta osoba cieszy, a czapka pasuje jak ulał.
Pewna inna osoba, którą też lubię, pozazdrościła tej pierwszej i też zażyczyła sobie czapkę. No to zrobiłam wyjątek po raz drugi. Ale tym razem nie poszło tak gładko. Najpierw długo trwało wybieranie włóczki, potem z czapki zrobił się komplet, potem nastąpiła zmiana fasonu, a na samym końcu pojawiły się zamówienia na przyszłość.
Komplet pokazuję Wam dziś, a do owej osoby powędruje jutro. I nie uwzględniam żadnych zmian.
I never-ever-and-forever dziergania na zamówienie ")

~ Czapka Makowa Panienka No. 3 (czyli Poppy po mojemu)

~ Opaska Calorimetry (wykorzystałam świetne tłumaczenie Truscaveczki)

~ Szyjogrzej (całkowicie mojego pomysłu)

---
Metka: 4 motki i ciut włóczki Prima 04 Debbie Bliss (80% bambus, 20% merynos); druty bambusowe nr 3,5.

Grudniowo-Szarotkowo

2011-12-11T20:00:00.000+01:00

W małym, ale rozgadanym i wesołym gronie odbyłyśmy właśnie ostatnie w tym roku Szarotkowo.
Jak zawsze było podziwianie nowych włóczek i robótek, oglądanie pięknych katalogów, opowieści dziwnej treści, gorąca herbata i słodkości.

Do zobaczenia w Nowym Roku!

Piechotą do lata będę szła...

2011-12-10T14:12:00.000+01:00

Za oknem szaro, buro i ponuro. Poranne słońce skryło się za ciężkimi chmurami. A u mnie tak nie na temat - ani pory roku, ani przedświątecznej gorączki - turkus, lekka bawełna, wspomnienie lata i ciepłego piasku pod bosymi stopami.

Nie miałam teraz w planach tego bolerka, choć w przyszłości zamierzałam czymś ciekawym uzupełnić odkrytoramienną bluzkę kupioną jakiś czas temu na przecenie, bo nie zawsze wypada golizną świecić. Ale skoro udało mi się wymienić włóczkową nadwyżkę pozostałą po "M jak męski" na ekologiczną bawełnę, to stwierdziłam, że trzeba sprawdzić, jak ta włóczka sprawuje się na drutach.
Zaczęłam na ostatnim Szarotkowie, a skończyłam jakiś tydzień temu. Wytrawne dziewiarki pewnie stwierdzą, że to długo, jak na takie nieskomplikowane maleństwo, ale jak się dzierga z doskoku, to rozciąga się to w czasie.
No i jest - proste wdzianko, z ulubionym ostatnio przeze mnie kwiatkiem-broszką.

Włóczka w dzierganiu jest bardzo przyjemna, wdzianko wyszło miękkie i mięsiste.
W projekcie wykorzystałam wszystko, czego się do tej pory (metodą prób i błędów) naumiałam - dzierganie od góry, raglan z przekręconymi oczkami, dodawanie i odejmowanie oczek w talii, magic loop oczywiście oraz dodawanie oczek w plisie brzegowej.

PS
Gdyby ktoś był zainteresowany rozpiską na bolerko, to czekam na sygnał.

---
Metka: 2 i 7/8 motka Cotton Eco Schachenmayr nomotta 0072, druty bambusowe nr 3, turkus i drewniane koraliki, zapięcie do broszki.

Wszystko, co dobre szybko się kończy

2011-12-03T12:52:00.001+01:00

W miniony czwartek miałam ostatnie zajęcia na kursie Photoshopa. Dostałam już dyplom ukończenia. Bardzo się cieszę, że się zdecydowałam na ten krok. To była świetna odskocznia od pracowej codzienności i początek nowych zainteresowań. Kupiłam sobie nawet nowe pisemko w całości poświęcone programowi i zamierzam doskonalić moje umiejętności.

Pomysł na purpurę

2011-11-28T12:05:00.000+01:00

Zapomniałam napisać, że na ostatnich Szarotkach Marta Myszoptica za darmo pozbywała się motków, których już nie będzie zamawiać. W moje ręce trafiło 200 metrów purpurowej wełenki, tak na oko na druty nr 2-3.
Cieszę się bardzo ze zdobyczy, ale teraz zastanawiam się, co by tu ciekawego z niej wydziergać.
Może macie jakieś propozycje?

Wycinanki są w modzie

2011-11-27T14:33:00.000+01:00

Wróciłam właśnie z trzeciej edycji targów przedmiotów inspirowanych motywem wycinanki - Etnokolekcja 2011.

Oglądając wystawione prace, doszłam do wniosku, że sporo z nich, np. modne ostatnio fascynatory, filcowe zawieszki, podkładki i etui, biżuterię z kamieni szlachetnych czy materiałowe przytulanki i ozdobne poduchy, jestem w stanie zrobić samodzielnie.
Żeby nie wyjść z pustymi rękami, kupiłam sobie coś, czego nie umiałabym stworzyć, bo kompletnie nie ciągnie mnie do obróbki drewna.

Migawki

2011-11-26T15:08:00.001+01:00

(plakat ze strony Filmweb.pl)

Weekend dobroci dla zwierząt z okazji wczorajszego Międzynarodowego Dnia Pluszowego Misia.
Obejrzałam właśnie w kinie "Listy do M.". Popłakałam się jak bóbr i obśmiałam się jak fretka.

O dzierganiu i klikaniu słów kilka

2011-11-23T18:18:00.000+01:00

W ubiegłą niedzielę (ach, jak prędko ona u-biegła ")) odbyło się ostatnie w tym roku na starych śmieciach Szarotkowo.

Były pogaduchy o Exelu jako najlepszym narzędziu dla dziewiarki, o rzędach skróconych z obcą nitką, o pięcionożnych swawolnych reniferach, o włóczkach w dzikich kolorach, o frędzlach, o zadziwiającej popularności pewnych osobników i jeszcze o całym mnóstwie ciekawych zjawisk, niekoniecznie robótkowych.
Grudniowe spotkanie - jak się uda wszystko załatwić - w nowym tymczasowym miejscu, ale jak zawsze w doborowym towarzystwie.

A w kwestii klikania, pochwalę się nieśmiało, że mam już za sobą kilka godzin zajęć praktycznych na kursie Photoshopa i umiem m.in. zrobić prosty fotomontaż i czarno-białe zdjęcie z kolorowym elementem. Ogrom możliwości programu zaczyna mnie po mału wciągać.

W dobre ręce...

2011-11-19T14:38:00.000+01:00

...oddam, znaczy się sprzedam to, co następuje:

1. Łososiowe rękawiczki

Wykonane na szydełku z bawełny Snehurka, ozdobione guzikami z masy perłowej. Dla osoby o szczupłych dłoniach i palcach. Prane, nienoszone.
Wymiary: szerokość dłoni 8 cm; długość kciuka 6 cm; długość palca wskazującego 7,5 cm; długość palca środkowego 8 cm; długość palca serdecznego 7,5 cm; długość palca małego 6 cm.
Cena 25 zł (+ koszty przesyłki).

2. Mitenki Cappuccino

Wykonane na szydełku z bawełny Snehurka. Również dla osoby o szczupłych dłoniach. Prane, nienoszone. Szerokość dłoni 8 cm.
Cena 20 zł (+ koszty przesyłki).

3. Melanżowy komin

Wykonany na drutach z włóczki Ranco Multy Araucania. Wymiary: szerokość po rozciągnięciu 52 cm, wysokość 40 cm. Nienoszony.
Cena 47 zł (+ koszty przesyłki).

4. Komplet naszyjnik i bransoletka

Wykonane na szydełku z bawełny Snehurka. Obwód naszyjnika ok. 43 cm, obwód bransoletki ok. 15 cm. Niekrochmalone, nienoszone.
Cena za całość 15 zł ( +koszty przesyłki).

5. Komplet klipsów (z możliwością przerobienia na kolczyki)

Wykonane na szydełku z bawełny Snehurka i nici bawełnianych. Długość anansów ok. 7 cm bez bigla, długość kółeczek ok. 12 cm bez bigla. Niekrochmalone, nienoszone.
Cena za komplet 15 zł (+ koszty przesyłki).

6. Broszka Szary kwiatek (zaznaczona na fotce moim logo)

Wykonana na szydełku z włóczki wełnianej i koralików. Szerokość ok. 5 cm. Nienoszona.
Cena 10 zł (+ koszty przesyłki).

Zainteresowanych proszę o komentarz pod postem i mail na adres zulka76@interia.pl
Możliwy odbiór osobisty w Warszawie.
Przypominam też, że nadal są do kupienia te włóczki.
Zapraszam ")

Słoneczne popołudnie

2011-11-12T17:43:00.000+01:00

Migawki

2011-11-11T14:17:00.004+01:00

Obejrzałam nastrojową, dopracowaną wizualnie i mimo wszystko smutną ekranizację "Jane Eyre". Popłakałam się jak bóbr, ale cieszę się, że nie było mi dane żyć w tamtych czasach. Nawet mitenki i gorsety ani malownicze wrzosowiska by mnie nie skusiły.

(Zdjęcia ze strony Filmweb.pl)

Zdążyłam też zobaczyć niesamowitą "Pinę" w 3D. Tylko w takim formacie trzeba ten film oglądać. I najlepiej samemu, na ostatnim seansie. Taniec jest dla mnie ważny, choć zajmuję się nim amatorsko, jednak nie sądziłam, że można tańczyć w taki sposób - całym sobą, jakby się było ucieleśnieniem emocji. Cóż... "Tańczmy, tańczmy, bo inaczej będziemy zgubieni..."

(Zdjęcia ze strony Filmweb.pl)

Przeczytałam nareszcie do końca, a właściwie jeszcze raz od początku do końca, zaczętą w wakacje książkę Dominique Loreau "Sztuka prostoty".

(Ze strony Empik.com)

Lektura w zasadzie skierowana do kobiet, ale uważam, że mężczyznom wcale a wcale by nie zaszkodziła, a wręcz pomogała. Praktycznie każde zdanie jest oczywistą prawdą, o której jakoś się niestety na co dzień zapomina. Jedno z nich obrałam sobie za drogowskaz:
"Jedz mało i dobrze, kładź się spać wcześnie, ćwicz, nigdy nie przestawaj się uczyć, spotykaj się z ludźmi, przyswajaj nowe idee i odnajduj w każdym dniu tyle radości, ile tylko możesz."

Z wczesnym chodzeniem spać jest różnie, ale zmierzam być konsekwentna.
Ćwiczyć nie przestaję. Joga, joga i jeszcze raz joga. Nareszcie robię mostek. Może niedoskonały jeszcze, ale przynajmniej nie ląduję z klapnięciem na macie.
W kwestii nauki zapisałam się na kurs Photoshopa i jak na razie jestem zadowolona. Byłam już na dwóch zajęciach teoretycznych, a w przyszłym tygodniu zacznie się praktyka.
Spotkania z ludźmi... nie mogę się doczekać naszego Szarotkowa.
Nowe idee przyswajam sobie, czytając książkę Gretchen Rubin "Projekt szczęście".

(Ze strony Empik.com)

Co do radości, to przyjęłam punkt widzenia Pollyanny - staram się w każdej sytuacji znaleźć coś pozytywnego dla siebie.

Robótkowo jestem nieco zatrzymana. Dłubię coś, ale w wolnym tempie, bo na razie skupiam się na kursie, aby jak najwięcej z niego wynieść. Ale cały czas śledzę blogi, czytam czasopisma, zbieram ciekawe pomysły i zdjęcia. No i cieszę się, że ktoś tu jeszcze zagląda ")

PS (dodane 19.11.2011)
Leszek K. Talko "List do Jane".

Wesoły marynarz

2011-10-30T13:48:00.000+01:00

Mój drugi sweterek na drutach. Pierwszy raglan. Pierwszy pasiasty.
Ma trochę błędów, ale i tak jestem z niego zadowolona. Zresztą na błędach dziewiarka się uczy.

Powstał na bazie rozpiski Effci do kardiganu Lisa. Moje modyfikacje to ażurowy raglan, rezygnacja z wstawki francuzem w pasie, zamiana ryżu na pończoszniczy i rękawki 3/4.
A skąd "Wesoły marynarz"? Ano stąd, że z klasycznego marynarskiego zestawienia wyrzuciłam biel i czerwień i zastąpiłam je ecru z różem oraz przyszyłam dwa różne guziki.

Dodam jeszcze, że jestem bardzo zadowolona z włóczki Catania Fine z firmy Schachenmayr nomotta. Kardigan najzwyczajniej w świecie uprałam w pralce z innymi bawełnianymi rzeczami. Nie blokowałam go, suszył się na płasko i po wyschnięciu miał dokładnie takie rozmiary jak powinien.

---
Metka: 3 motki Catania Fine 1009 (ecru), 2 motki Catania Fine 1013 (granat), niecały motek Begonia 0075 (róż), druty bambusowe nr 3, 2 guziki z metek od ubrań z Jackpotu.

Małe przyjemności

2011-10-28T17:08:00.000+02:00

Pora na dłuuugi weekend i zasłużony odpoczynek.

Ukwiecenie

2011-10-26T21:05:00.001+02:00

Tak mi się spodobał wzór na prościuchny i efektowny kwiatek, że wydziergałam następny.

Pasuje do granatowych rybaczek, i do jeansów różnistych, i do granatowego ulubionego topu, i do bluzki marynarskiej. I utwierdził mnie w przekonaniu, że jednak coś umiem na tych drutach uścimbolić. Bo się zdołowałam, bo mi jeden dobrze się zapowiadający projekt nie wyszedł (Szarotkowiczki mogą kojarzyć, który to był).
Hm... małe formy też są ważne. Bo małe jest piękne. Kropka.

PS
Kalino, dziękuję za życzenia. Maszynę sobie odpuszczę, marzę o innym akcesorium dziewiarskim. A za Twój pled trzymam kciuki.
malaala, nie oszukali mnie. Po prostu nie przewidzieli, że ktoś może mieć łóżko nie od nich.

---
Metka: ostatki włóczki Superwash merino Artesano (kolor 6416), druty bambusowe nr 3, zapięcie do broszki, niewymiarowy agat i koralowa drobnica.

Zbieg okoliczności

2011-10-22T17:36:00.000+02:00

W najnowszym katalogu IKEA wypatrzyłam fajny, niby robiony na drutach pled, w przystępnej cenie i na dodatek noszący moje imię. Jaki miły zbieg okoliczności. W myślach już zaczęłam planować, kiedy mogłabym odwiedzić sklep i nabyć coś, czego od dawna poszukuję. A tu się okazuje, że wymiarami zupełnie nie pasuje na moje robione na zamówienie wypasione łóżko.
Cóż, chyba nie pozostaje mi nic innego, jak własnoręcznie wydziergać pled.

(Fotka z elektronicznej wersji katalogu IKEA 2012)

PS
Dziewczęta, bardzo dziękuję za wszystkie imieninowe serdeczności.
Kasiu, malaalo i monotemo, dziękuję za pochwały dla odświeżonego sweterka.

Mała niedźwiedzica świętuje

2011-10-21T19:02:00.002+02:00

Nie o gwiazdozbiór chodzi, tylko o pochodzenie mojego imienia. Z łaciny tak właśnie się je tłumaczy. Przypomniałam to sobie z okazji moich imienin. Co do cech osobowości wiele się zgadza, wiele nie. Ale nic w tym dziwnego, bo przecież każdy jest niepowtarzalny.
Wszystkim Urszulom, Uleńkom, Ulciom, Uleczkom, ... (tu dopiszcie swoje ulubione zdrobnienie) - wszystkiego dobrego!

A dla mnie dopieszczenie...

Rocznicowo u Myszopticy

2011-10-15T12:28:00.001+02:00

"Są takie momenty w życiu człowieka, że trzeba być dla siebie dobrym, pogłaskać samego siebie w myślach, pochwalić się za to, że lepiej lub gorzej, daje się radę… cieszyć się z małych zwycięstw, z każdego kroczku do przodu."
To słowa Marty, październikowej potrójnej jubilatki, a ja podpisuję się pod nimi obiema rękoma.
No i oczywiście zapisuję się na losowanie przepięknych wełenek.

Z cyklu "Zrób to sam(a)"

2011-10-12T09:07:00.001+02:00

Sponsorem tego wpisu jest kolor jasnobeżowy, a bohaterami skórzane łatki i dziergany kwiatek.

Mój ulubiony staruszek szarak przetarł się niespodziewanie na łokciach. Nie wiem, co on sobie myślał, no ale skoro zrobiła się dziura, to trzeba coś na nią poradzić. Oczywiście w hurtowni nie było skórzanych łatek w pasującym kolorze, więc wybrałam mniejsze zło, czyli naturalne.
A z resztek włóczki wydziergałam komponujący się z nimi kwiatek. Powstał na bazie wzoru podanego przez Monotemę. Na bazie, bo kłębuszek, który miałam, był naprawdę mocno resztkowy i mogłam nabrać na druty tylko 60 oczek. Ale za to wystarczyło mi na zakręcony ogonek.

---
Metka: ostatki włóczki Debbie Bliss Eco Faitrade; druty bambusowe nr 2,5; zapięcie do broszki; łatki skórzane z dziurkami; bawełna do haftu ze starych zapasów.

PS
Kochane dziewczyny, bardzo dziękuję za wszystkie urodzinowe serdeczności! Zrobiło mi się ciepło na duszy i łezka zakręciła mi się w oku.
Brahdelt, dziękuję za mufinkę dla mnie. Wrzuciłam sobie jej fotkę na pulpit komputera ")

Ósemka. Oby nadal szczęśliwa

2011-10-09T12:56:00.000+02:00

Dziś są moje urodziny. Pierwsze i ostatnie takie w moim życiu.
Które? Jak się zsumuje obie cyfry, to ósme. Albo, porzucając arytmetyczne obliczenia, kolejne osiemnaste.
Urodziłam się pół do siódmej wieczorem, w sam raz, aby zdążyć na dobranockę.
Żyję dzięki mojej mamie, bo na czas zauważyła, że przez czyjąś nadgorliwość chciałam sprawdzić, co jest po drugiej stronie lustra.
Żyję dla siebie. Dla tych nielicznych chwil, kiedy zdaje mi się, że można być szczęśliwym.
Cieszę się z tego, co mam. Cieszę się z moich pasji.

Miałam dziś nie włączać komputera i nie wchodzić do netu. Jednak się złamałam i dzięki temu wiem, że jest na tym świecie jeszcze kilka osób, które o mnie pamiętają, mimo żem wybitnie antyspołecznościowa.

A w prezenty zaopatrzyłam się własnoręcznie. Bo nikt tak kobiety i do tego dziewiarki nie obdaruje, jak ona sam siebie.

Nostalgicznie mi dzisiaj. Ale i dobrze, spokojnie. Co ma być, to i tak będzie.

Oczko prawe, oczko lewe...

Jak doprowadzić do orgazmu dziewiarkę?

2011-10-06T19:18:00.001+02:00

Zabrać ją na występ chipendalesów, wykonujących striptiz z użyciem mięciutkiego malabrigo, drutów na żyłce i innych dziewiarskich utensyliów. Albo dać jej możliwość zanurzenia się w wannie pełnej motków ulubionej wełny.
Do takich wniosków doszłyśmy na ostatnim Szarotkowie, dyskutując zawzięcie o tym, że wbrew powszechnej opinii nie jesteśmy starymi babciami produkującymi nikomu niepotrzebne bezkształtne berety i workowate kamizelki.
Były też opowieści dziwnej treści o kotach, psach i posumach. Było podziwianie włóczek i rozkładanie na czynniki pierwsze poncza i chusty. A wszystko to przy pysznych ciastach, owocach i herbatce.
Kto nie był... niech nie żałuje, tylko przybywa na następny zlot czarownic.
Do miłego!

Anka, reni, izuss1, malaala, dzięki za słowa uznania dla Męskiego szalika. Nowy właściciel też jest zadowolony; skwitował przeznt stwierdzeniem "Ładny wyszedł, jak ze sklepu."

M jak męski

2011-09-24T17:43:00.000+02:00

Męski szalik. Na prezent. Na zimę. Pod kolor. Wedle wytycznych. Z inicjałem imienia.

---
Metka: 3 motki włóczki Country Tweed 010 Jean firmy Cheval Blanc (74% akryl, 10% wełna, 10% alpaka, 6% wiskoza); druty nr 5.
Rozliczenie inicjału przerobione ze schematu do haftu krzyżykowego.
Szerokość 20 cm, długość 166 cm.

Osiągnięcia

2011-09-12T19:15:00.000+02:00

Są trzy.
Pierwsze - robótkowe. Udało mi się na zakończenie aktywnego weekendu rozgryźć ażurowy listek, bo coraz bardziej pociągają mnie tego typu wzory.

Drugie - kondycyjne. W tę sobotę razem z dwiema koleżankami przebyłam po raz kolejny 10-kilometrową trasę Ecco Walkathonu (fotki są tutaj).

No i trzecie - jogowe. Moja nauczycielka skonstatowała ku mojej radości, że mój kręgosłup wydłużył się i wygląda znacznie lepiej, niż gdy zaczęłam ćwiczyć. I to by się zgadzało, bo dzięki rozciągającym asanom przybyło mi... 1,5 cm wzrostu. Chyba będę musiała dowód uaktualnić ")

PS
FairyWitch, te dwa motki Rowana to bonus, który dostała koleżanka do zamówienia. A próbniki należały do tuptup, która prowadzi sklepik z włóczkami.

Nowy sezon dziewiarski...

2011-09-08T18:43:00.000+02:00

...miał oficjalną inaugurację w ubiegłą niedzielę na naszym niepowtarzalnym Szarotkowie. Druty i szydełka, próbki i próbniki, szale i chusty, sweterki i bluzeczki, feeria barw motków i moteczków.

Do tego pyszne ciasta i słodkości z aromatyczną herbatką. Wspaniała atmosfera.
Do miłego!

Wrześniowa wyprzedaż

2011-09-01T19:26:00.001+02:00

Chętnie oddam w dobre ręce te oto włóczki:

1. Himalaya Mercan Batik, kolor 59511.

Bardzo miękka i przyjemna w dotyku. Skład 100% akryl. Zalecane druty 3-3,5. Oryginalny motek ma 100g / 260m.
Włóczka jak widać jest przewinięta, ponieważ była raz przerabiana, ale jest nieuszkodzona. W sumie to są 3 motki.
Cena 30 zł bez kosztów przesyłki.

2. Sonata, kolor turkus.

Skład 70% bawełna, 30% wiskoza. Zalecane druty nr 3-3,5. 100g / 294m.
Motek jest owinięty końcówką nitki, ponieważ zgubiłam banderolkę. Nie był przerabiany ani przewijany.
Cena 8,50 bez kosztów przesyłki.

Zainteresowanych proszę o odzew w komentarzu lub na adres mailowy zulka76@interia.pl
Możliwy odbiór osobisty w Warszawie.

Rok do przodu

2011-08-18T18:39:00.000+02:00

Ze sporym poślizgiem, wywołanym chwilową amnezją połączoną z inszymi zawirowaniami losu, sama sobie winszując, uprzejmie donoszę, że 2 lipca "Półsłupkiem, pół serio..." skończył 3 lata.

Czerń przed sezonem

2011-08-06T13:35:00.003+02:00

Skończyłam właśnie dawno rozpoczęte i na jakiś czas odłożone drugie z zaplanowanych mitenek. Nie wstrzeliłam się w porę roku, więc będą na nadchodzący sezon jesienno-zimowy.

Rozliczenie oczek jest takie samo jak w pierwszych Fuksjowych. Dodałam tylko na całej długości wierzchu romby co 3 rzędy prawych oczek. Oto mój koślawy schemacik rombu - różowe kwadraty to oczka lewe, a czarne to oczka prawe.

Mitenki powstały, aby tworzyć komplet z czarnym szalem, a nazwę wzięły od figury tangowej, zwanej rondem.

---
Metka: jeden motek bawełny Begonia 999 Yarn Art, druty bambusowe nr 2,5.

PS
Brahdelt, już możesz obejrzeć zdjęcia z Gąsek.

Otwarte

2011-07-24T12:15:00.001+02:00

Wczoraj późnym wieczorem wróciłam z 6-dniowego pobytu w Gąskach nad naszym morzem. Pojechałam już tradycyjnie z nauczycielami i joginami z mojej szkoły. Pogodę mieliśmy w kratkę, co poskutkowało u mnie opaleniem się a la zebra, jednak ogólnie było po prostu dobrze.
Nie spodziewajcie się prezentacji robótkowych osiągnięć, bo choć druty miałam parę razy w ręku, to jednak więcej czasu spędzałam na macie i na plaży. Spacerowałam, czytałam, odpoczywałam, zajadałam się wegetariańskimi daniami, dyskutowałam o jodze, fotografowałam...
Dziś mam coś w rodzaju jet lagu - jeszcze kilkanaście godzin temu wdychałam morskie powietrze, a teraz przez okno widzę bloki.
Jak się ogarnę, to na Mgnowienijach pokażę zdjęcia, które popełniłam w trakcie wyjazdu. Na początek - sympatyczna gąska z Gąsek ")

Namaste!

Nieczynne z powodu, że zamknięte

2011-07-16T16:51:00.000+02:00

Z matą pod pachą i ukochanym jaśkiem w torbie wyjeżdżam na czas jakiś kopać własny grajdoł na plaży.
Jak wrócę, to będę.
Trzymajcie kciuki za naszą kapryśną pogodę.
Adios, ahoj, namaste!

Jamy i nijamy

2011-07-06T11:03:00.002+02:00

Jamy (zakazy moralne):
- niekrzywdzenie, nieużywanie przemocy (ahimsa),
- prawdomówność (satja),
- niedopuszczanie się kradzieży (asteya),
- wstrzemięźliwość (brahmaciarja),
- wolność od chciwości, niezachłanność (aparigraha).

Nijamy (nakazy moralne):
- czystość (śaucza),
- zadowolenie (santosza),
- zapał, asceza (tapas),
- studiowanie świętych ksiąg i własnej jaźni (swadhjaja),
- poddanie jaźni Bogu (iśwara-pranidhana).

Melanż po sezonie

2011-07-04T21:24:00.001+02:00

W minioną niedzielę zaparłam się i skończyłam jeden rozgrzebany projekt. To mój pierwszy i chyba jak na razie ostatni komin. Powstał według wzoru Iwony z bloga "Drutoterapia".

Dzięki niemu nauczyłam się najprostszego na świecie ażuru. Czyli pierwsze koty za płoty i teraz mogę się porywać na bardziej skomplikowane dziurawce.
Co do włóczki, to w motku wyglądała przepięknie (zobaczcie sami tutaj), w robocie była w porządku - nie haczyła się ani nie rozdwajała, ale z efektu końcowego jestem średnio zadowolona. Jak na mój gust jest nieco zbyt pstrokato, przejścia między kolorami mogłyby być łagodniejsze, a same barwy w dłuższych pasmach. Koleżanki, które widziały komin w trakcie dziergania, twierdziły, że wygląda ładnie i będzie pasować tym swoim melanżem do wszystkiego. Może i tak, ale jak coś jest do wszystkiego, to tak naprawdę jest do niczego. Zresztą pożyjemy, zobaczymy. Komin musi zaczekać na odpowiednią porę roku.

---
Metka: jeden motek Ranco Multy Araucania, druty bambusowe nr 3,5.

Orient Express

2011-06-26T12:03:00.001+02:00

Oto moja nowa broszka. Orient - bo wzory i mnogość elementów jak ze Wschodu, Express - bo powstała w niecałe pół godziny. Baza to wiekowa agrafka, ozdoby zaś to najróżniejsze koraliki, przywieszki i ozdóbki zalegające w koszyku od iks czasu. Drobiazg powstał w duchu DIY lub - jak zgrabnie to spolszczyła Herbatka, ZTS.

Abalone

2011-06-18T10:18:00.000+02:00

W ten czwartek w przypływie weny twórczej, wykorzystując część biżuteryjnych zapasów, zmontowałam sobie naszyjnik. Serduszka z muszli Abalone połączyłam z hematytami i nanizałam na potrójną stalową linkę.
Ktoś powiedział, że wygląda jak ze sklepu, a nie ręcznie robiony. To największy komplement, jaki mogłam usłyszeć.

Publicznie

2011-06-10T15:23:00.004+02:00

W tę sobotę zacznie się Światowy Tydzień Dziergania w Miejscach Publicznych.
A zatem wyciągamy druty i szydełka oraz wszelakie przybory i nie wahamy się ich użyć.
Ja śmigałam drutami już w zeszłą sobotę w Powsinie. Do tego, rozpostarłszy matę na zielonej trawce, praktykowałam jogę. Spojrzenia ludzi, jak w reklamie, bezcenne.

PS
Nie mogę się oprzeć i z małym opóźnieniem wrzucam jako ilustrację tego posta, zdjęcie znalezione na blogu "The Sartorialist".

Joga, joga i jeszcze raz joga

2011-05-28T21:07:00.000+02:00

Na początku czerwca minie rok, od kiedy regularnie praktykuję jogę. Joga stała się nieodłączną częścią i sensem mojego życia, odmieniła je. Jest mi z nią dobrze i mam zamiar jogować do końca życia.

Namaste!

PS
Na Mgnowienijach zamieściłam moją fotorelację z tegorocznej Nocy Muzeów, o tutaj. Zapraszam do obejrzenia.

Mój pierwszy raz

2011-05-11T21:15:00.001+02:00

Jestem dumna i blada. Dziś po raz pierwszy odkąd regularnie praktykuję jogę i po dwóch miesiącach przymiarek (nie fizycznych, tylko duchowych) zawiesiłam się głową w dół na linach na drabinkach. Nadal nie mogę uwierzyć, że to zrobiłam i że w miarę gładko poszło. Bardzo dziwne i trudne do opisania odczucie. Nie wiem, o czym myślałam, zwisając nad ziemią, ale pamiętam, że nogi zaczęły mi się trząść z wrażenia dopiero w trakcie pozycji, a nie gdy wspinałam się po szczeblach drabinki.

A to jest moja ulubiona ostatnimi czasy pozycja - Supta Virasana, czyli leżący wojownik. Niesamowicie rozluźnia kręgosłup oraz nogi i relaksuje. Kiedy zaczęłam ją robić, leżałam na grubym wałku; teraz wystarcza mi cienki złożony koc.

(Fot. z internetu).

Joga jest boska! Joga to dar od Boga, jakkolwiek on się zwie. Namaste!

PS
Migawki z jogowej majówki w Wildze jak zwykle do obejrzenia na Mgnowienijach, o tutaj.

Wielkanocna historyjka

2011-04-25T12:51:00.002+02:00

2011-04-23T18:13:00.001+02:00

Spokojnych i pogodnych Świąt Wielkiej Nocy!

Kwiecień plecień

2011-04-17T13:09:00.004+02:00

Pogoda plecie się ostatnio jak chce – czasem słońce, czasem deszcz, jak w bollywoodzkim filmie. Chyba moje życie się tym zasugerowało...

Opuściłam kwietniowe Szarotkowo. Biję się w piersi, aczkolwiek niezbyt mocno, bo akurat w tamtym momencie inne rzeczy wydawały mi się ważniejsze.
Nie dotarłam też na relaksacyjną sesję gongów zorganizowaną przez moją szkołę jogi. Powody te same co wyżej. Ale paradoksalnie dzięki temu, co się (nie)wydarzyło, jeszcze raz przekonałam się, że nie warto i nie można robić czegoś wbrew swoim odczuciom. Inaczej człowiek sam sobie szkodzi i mu się na zdrowiu potem odbija.
Od mojej guru wiem, że gongi tak się spodobały, że już jest zaplanowane kolejne spotkanie. Tym razem mają być także misy tybetańskie. Powinnam być.

Przez kilka dni, bo mi zły szeptał namiętnie do ucha głupoty, brałam pod uwagę opcję spędzenia nadchodzącej majówki w rytmach salsy. Jednak rozsądek i inne uczucia istotne zwyciężyły i niejako tradycyjnie jadę na obóz jogowy do Wilgi. I już wiem, że będę w pokoju z miłą koleżanką i nie muszę się martwić o transport.

To, że się nie będę majówkować w rytmach latino, nie oznacza, że z tańca zrezygnowałam. Zapisałam się na kursy kizomby i tanga argentyńskiego, oba od podstaw. Pierwsze zajęcia z kizomby już zaliczyłam, odkrywając z lekkim zdziwieniem, że to, co umiałam do tej pory, mogę wyrzucić z pamięci. Brałam kiedyś udział w tzw. crash kursie i okazuje się, że nauczono mnie przekombinowanej wersji, z dość mocnym akcentowaniem biodrem. A najprościej rzecz ujmując, kizombę trzeba tańczyć tak, jakby się szło – lekko, pewnie, spokojnie, całkowicie poddając się ruchom ciała partnera. Najlepiej w butach na płaskim obcasie lub na bosaka, bo to taniec z Afryki i chodzi o czucie ziemi (lub podłogi) pod stopami. Bardzo ciekawe doświadczenie.
Martwi mnie tylko, czy dalszy ciąg nastąpi - zapisało się mało osób i kolejne zajęcia mogą zostać odwołane, tak jak te z tanga. Dowiedziałam się o tym już na miejscu w szkole, w ten piątek. Niewiele się zastanawiając – nie opłacało mi się już wracać do domu, bo w planach miałam Tygmont - wzięłam udział w pierwszej lekcji salsy liniowej na poziomie P2. I dzięki temu dowiedziałam się, że tańczę w stylu kubańskim (to wpływ partnerów miksujących na parkiecie liniową z cubaną) i że jestem daleko do przodu w porównaniu z innymi uczestnikami. Jednak nie uważam tego czasu za stracony, bo zawsze warto doskonalić swoje umiejętności. Po salsie załapałam się jeszcze jako dodatkowa partnerka na część kursu bachaty dominikańskiej i już wiem, że chcę się jej uczyć.

Ostatnio, po dość długiej przerwie czytelniczej, zaczęłam ponownie sięgać po książki. Kiedyś czytałam praktycznie wszystko, co mi wpadło w ręce. Potem zaliczyłam coś w rodzaju przesytu i wstrętu do słowa pisanego w formie dowolnej. A teraz mam potrzebę kupowania sobie książek, aby czytać je w metrze, szczególnie jeśli mam przejachać całą trasę. Kupowania właśnie, bo od książek z biblioteki jakoś mnie odrzuca. Chyba potrzebuję mieć egzemplarze takie niemacane, pachnące jeszcze drukarnią. Wtedy lektura sprawia mi większą przyjemność.
Zwiedziona empikowym rankingiem, nabyłam sobie drugą część "Sprawiedliwości owiec" Leonie Swann, czyli "Triumf owiec".

(Fot. ze strony Empiku).

Powieść poniekąd dla dziewiarek, bo występują w niej rzeczone owce – dostawcy włóczek. Jest też o zapachu runa i swetrów. O ile pierwszy tom połknęłam szybko i gładko, o tyle drugi jakoś mi nie leży. Owszem, przeczytałam, strzygąc uszami (to z rezenzji na okładce), ale dlatego, że jakiś niepokój niesprecyzowany we mnie się lęgnął. Nie chciałabym się owcą urodzić.

Nie chciałabym też - po obejrzeniu filmu "Jak zostać królem" - urodzić się w arystokratycznej, a tym bardziej królewskiej rodzinie. Jeśli gdzieś tam w głębi duszy poniewierały mi się jeszcze takie marzenia (że lepiej, że łatwiej, że coś tam jeszcze fajniej, że rycerz na białym koniu itd.), to teraz ostatecznie pozdychały.

(Fot. ze strony Filmweb).

Film jest reklamowany jako oparta na faktach komedia, ale przyznam, że mimo kilku zabawnych momentów wcale nie było mi do śmiechu. Idźcie, obejrzyjcie, a będziecie wiedzieć dlaczego.

A propos wyboru miejsca lektury, Teatr Ochota zorganizował wczoraj imprezę, która mnie osobiście nieco przypomina swoją formułą słynną już Noc Muzeów i... dzierganie w miejscach publicznych.
W godz. 11-21 na Ochocie, m.in. u fotografa, w biurze, w garderobie, w muzeum i prywatnym mieszkaniu, odbyła się darmowa akcja "Czytamy gdzie indziej". Tutaj jest informacja o tym wydarzeniu.
Udziału wziąć nie dałam rady – fizjoterapie i takie tam inne smyranie wcześniej zaplanowane musiałam uskutecznić. Wydrukowałam sobie za to spis czytanych książek i zrobiłam wstępną selekcję pod kątem ewentualnej lektury.

Na koniec będzie - a jakże - akcent robótkowy. Bowiem z mniejszym lub większym zaangażowaniem dziergam dalej. A dziergam to, co mi ostatnio wychodzi najlepiej, czyli mitenki magic loopem. Jeśli pamiętacie te moje pierwsze zrobione na drutach i zszywane, to możecie o nich spokojnie zapomnieć. Jak je porównałam z tymi wykonanymi z pomocą magicznej pętelki, to nie pozostało mi nic innego jak unicestwić brzydale.
Oto nowe, również do kompletu z wiosennym szalem z Tchibo.

Włóczka jest bardzo miła w robocie i wydajna. Kolor przypomina mi róż, który wybrała do swojej ubiegłorocznej kolekcji dla H&M Sonia Rykiel, więc nazwałam je sobie "Fuksjowe vel Rykielki". Wzór jest taki jak w mitenkach "Tango", z tą różnicą, że robiłam tylko prawymi oczkami od palców, bez środkowego pasa lewych oczek, i pociągnęłam od podstawy kciuka 113 rzędów do uzyskania potrzebnej długości.
Kto chce, może papugować.

I to by było na tyle. Oddalam się sprzed komputera w celu kontynuowania niedzielnego lenistwa.

---
Metka: jeden motek bawełny Begonia 0075 Yarn Art, druty bambusowe nr 2,5.

Migawki

2011-04-05T21:33:00.002+02:00

Przeczytałam w metrze "Kwestię równowagi" Zoe Fishman.

(Fot. ze strony Empiku).

Jak głosi napis na okładce, to "wzruszająca powieść o sile przyjaźni i zbawiennym wpływie jogi". Więcej o książce znajdziecie tutaj, ode mnie zaś cytat:
"- Joga jest w porządku - ocenił Noah. - Raz kiedyś w szkole ćwiczyliśmy. Takie rozciąganie i myślenie, i w ogóle - dorzucił ze znawstwem.
- I myślenie, i w ogóle? - powtórzyła Naomi z uśmiechem.
- No tak. Człowiek zamyka oczy i jest cichy w środku - wyjaśnił Noah."

***

Obejrzałam w kinie "Poznasz przystojnego bruneta" Woody'ego Allena...

(Fot. ze strony Filmweb).

...i nie byłabym sobą, gdybym, śledząc losy bohaterów filmu, nie zwracała uwagi na kostiumy i nie wypatrzyła "dziewiarskich" elementów u starszej pani - siatkowych rękawiczek i wyszywanego kardiganu.

Ot, takie zboczenie...

A poza tym wiosna w rozkwicie i życie kręci się jak w kalejdoskopie.

Cdn.

Migawki

2011-03-27T18:51:00.002+02:00

Ostatnio tak mi życie miga przed oczami, że - jak biedny kot z dowcipu - nie ogarniam tej kuwety.

Po szalonym, roztańczonym, rozwibrowanym weekendzie, w poniedziałek wróciłam do pracy. I nie wiedziałam, w co mam najpierw ręce włożyć i w końcu doszłam do wniosku, że najlepiej w kieszenie. Stwierdziłam też, że bez internetu w pracy, to jak bez ręki. Dziwnie tak zacząć dzień bez porannej wirtualnej prasówki. Potem łącza zadziałały, a mnie się polepszyło. I mogłam sprawdzić, czy horoskop się sprawdza.

We wtorek zaliczyłam ostatnią lekcję bachatango i, jak to zazwyczaj bywa, rozkręciłam się tak, że ani mi się śniło schodzić z parkietu. No bo jak w końcu opanowałam to rondo po rombie nogą ciągnięte, to koniecznie chciałam jeszcze i jeszcze pląsać.

Środa upłynęła mi pod hasłem Wranglera "We are Animals". Chyba powinnam sobie kupić nowe seksowne dżinsy...

Po lekkim wyhamowaniu - fizjoterapeuta mi nakazał, a ja się go słucham, choć młodszy jest ode mnie - wzięłam się za jogę i po raz pierwszy od dawna poczułam swoje ciało. W czwartek w psie z głową w dół bez wysiłku oparłam rzeczoną głowę na macie i w duchu powtarzałam: "Chwilo, trwaj!"

W piątek odniosłam mały sukces - zabrałam koleżankę na moją ulubioną salsotekę. Propozycja zalicza się do postanowień noworocznych: A. idzie ze mną na salsę, a ja z nią w tango. Znaczy się, na tango, argentyńskie. A., po raz pierwszy w klubie, nie mając zielonego pojęcia o krokach, tańczyła praktycznie tyle czasu co ja. Magia latino działa!

W sobotę, pochwaliwszy się mojemu fizjoterapeucie sukcesami na macie, sama zostałam przez niego pochwalona, że jest lepiej i już wiadomo, co ze mną trzeba zrobić. No, nareszcie...! Z tej radości poszłam spać o 19:00. Grunt to się wyspać. Po cholerę nam ta zmiana czasu...?

A dziś, dopieściwszy się snem i smakołykami, zrobiłam sobie dzień dobroci dla dziewiarek i zamówiłam parę kolorowych motków, bo mi się jakieś projekty po wyobraźni plączą i ujścia szukają. I jeszcze zauważyłam, że choć się tu pojawiam od wielkiego dzwonu, to obserwatorów mi przybywa. Dziwne zjawisko blogowe.

Tak jak wcześniej cdn.

Ostatnie podrygi zdechłej ostrygi

2011-03-17T13:53:00.001+01:00

Tak mawiała jedna z moich nauczycielek w liceum. Tylko nie pomnę, czy od polskiego, czy od matematyki. Możecie mnie zabić, ale ostatnio mam pamięć dobrą, ale krótką, a do tego wybiórczą i zorientowaną głównie na doznania muzyczne.
Owe podrygi dotyczyły oczywiście naszych marnych postępów w nauce. Mnie zaś przypomniały się w kontekście panującej wokół aury. Mam nadzieję, że to już naprawdę koniec zimy, a wiosna stoi w opłotkach i lada moment rozgości się w moim mieście. Przynajmniej na końcu świata, na Podlasiu, już się objawiła. Przy okazji, na tym końcu świata dobranoc mówi przewrotnie przystojny diabeł, roztaczając przed oczami niezwykłe widoki w klimacie stepów szerokich. Nic, tylko kozaka na koniu wypatrywać...

A wracając do robótkowej rzeczywistości, tak sobie myślę, że już najwższa pora zabrać się za lżejsze projekty. Tak więc po raz ostatni w sezonie zimowym, a po raz pierwszy w mojej karierze drutowej , prezentuję jednopalczaste rękawiczki.

Zaczęłam je dziergać przed mitenkami "Tango", ale skończyłam ostatecznie dopiero teraz, bo jak nie mam problemów z przyszywaniem guzików, tak tym razem nie mogłam się jakoś do tego zabrać. Wszystkiemu winna ta pogoda...

Nie myślcie sobie, że sama wykombinowałam całość. Skorzystałam ze świetnie rozpisanego przez Egunię wzoru na męskie rękawiczki, wprowadzając swoje modyfikacje w postaci rozcięć i zapięć. Układem pasków nie przejmowałam się całkowicie. Chodziło mi o fajny efekt i przerobienie choć części zalegających kłębków Himalayi.
Projekt zaliczę do tych edukacyjnych, bo nauczyłam się symetrycznie gubić oczka.

PS
Na fotoblogu pierwsza część zdjęć z mojej wycieczki do Supraśla http://mgnowienija.blogspot.com/2011/03/suprasl-meczet-tatarski-w-kruszynianach.html

Brahdelt, nie buchnęłam lampki z pokoju, bo do mojego nijak by nie pasowała. Ale fakt faktem, że pod względem kolorystycznym nie mogłam jej nie wykorzystać. Skarpetki, które znalazłaś, są rzeczywiście robione bardzo podobnym wzorem do mitenek Kanzo. Może pora się zastanowić nad jakimiś gustowymi skarpeciochami...? A w temacie herbaty - wczoraj piłam u tej samej co wcześniej koleżanki jeszcze inną ciekawą mieszankę z trawą cytrynową. Chyba będę musiała przeprowadzić dokładniejsze rozeznanie, bo zaczynają mnie te smaki intrygować.

Fiubzdziu, przez Biały tylko przejeżdżaliśmy, nie mogąc się nadziwić, że jest bardziej rozkopany niż Warszawa. Było zbyt mało czasu na odzwiedziny. Poza tym z powodów osobistych nie ciągnie mnie do tego miasta.

beso_78, no właśnie się chwalę, że byłam w Supraślu. Miejsce ma swój urok, w zieleni na pewno wygląda jeszcze ciekawiej.

tkaitka, tango leci z płyty, o której już wspominałam. Jeśli lubisz tańczyć tango, to proponuję poszukać tzw. milongów.

izuss, to na co, Ty kobieto, jeszcze czekasz z tymi resztkami...? Do roboty ")

Poszłam w tango

2011-03-14T19:28:00.001+01:00

Wczoraj wieczorem wróciłam ze wsi do miasta. Znaczy się z obozu jogowego w Supraślu, na którym byłam z moją szkołą jogi. Jestem zadowolona z tego weekendu. Co prawda zbyt dużo nie ćwiczyłam z pewnych przyczyn, ale za to sporo zwiedzałam, korzystałam z pięknej pogody i przebywałam z pozytywnie zakręconymi ludźmi. Oczywiście zrobiłam mnóstwo zdjęć. Postaram się wrzucić je na fotobloga, jak tylko je wyselekcjonuję i obrobię.
Nie byłabym sobą, gdybym nie zabrała robótki na drutach. Tak więc w dwa wieczory udało mi się dokończyć rozpoczęte przed wyjazdem mitenki. Ponieważ ostatnio słucham najnowszej płyty Gotan Project, nazwałam je "Tango". Proszę bardzo, będzie prezentacja.

Jako tło i element dekoracyjny posłużyły szafka i lampka nocna w moim pokoju. Muszę przyznać, że właściciele pensjonatu zadbali o wystrój i czystość i bardzo przyjemnie się tam mieszkało.

Gdyby ktoś, mimo rozbuchanej wiosny za oknem, miał chęć zrobić sobie podobne mitenki, podaję na nie przepis.

Nabieramy 42 oczka i rozdzielamy po równo 21 + 21. Wierzch to 8 oczek prawych, 5 oczek lewych i 8 oczek prawych. Spód - same prawe. Dziergamy magic loopem. Po zrobieniu 60 rzędów przekładamy na agrafkę 8 oczek na kciuk, dobieramy 8 oczek i dalej robimy 17 rzędów, zakańczając w 18-ym na lewo. Na kciuk potrzeba 11 rzędów, kończymy 12-ym na lewo.

Bardzo jestem zadowolona z tych mitenek, chociaż już niezbyt mi się przydadzą o tej porze roku.

W ogóle robione na drutach rękawiczki i ich warianty mocno mnie ostatnimi czasy fascynują. Chciałabym mieć np. takie wzorowane na projekcie Kenzo (fot. z sesji w "Twoim Stylu")...

Byłyby akuratne do ubrań z krótkimi rękawkami.
Wypatrzyłam też mitenki w klipie zapowiadającym płytę "Tango 3.0"...

(Tutaj jest cały filmik Tango 3.0)

Życzę Wam spokojnego tygodnia w pracy. Ja zaś idę się dalej urlopować, tańczyć, jogować, wysypiać się, lenić itp., itd.

Brahdelt, Śpiąca królewna to zielona herbata, którą pijam u mojej jogowej koleżanki, ale nie znam niestety jej składu. Dodam, że nie jestem po niej senna.

CUat5, wiedziałam, co robię - uwieczniłam początek pięknego komina.

Migawki

2011-03-09T21:10:00.002+01:00

Czwartek
Tłusty czwartek. Pączki atakują już w pracy. Summa summarum: pięć sztuk dużych różnistych i jeden mały na okrasę, kilkanaście faworków, 1/3 paczki chipsów dla zmiany smaku. Wszystko popite zieloną "Śpiącą królewną". Rozmowy o księciuniu w trakcie – standardowo bezcenne.

Piątek
Ostatni piątek karnawału (dla ludzi z ortodoksyjnym podejściem do tematu). Gorrrąca latynoska noc. Zostaję posądzona o znajomość hiszpańskiego, bo podśpiewuję "Fiesta, fiesta!" Non stop na parkiecie. Klima wysiada. Suche mam tylko szorty, kupione na wariata na przecenie w H&M. Strzał w dziesiątkę, nie tylko w kwestii wygody.

Sobota
Przed-ósmomarcowe zakupy. Mix pachnideł. Zamiaruję kusić, aury roztaczać, a co mi tam. Potem jest mniej przyjemnie, ale z pożytkiem dla zdrowia. Ja nie wiem, co ja będę robić, jak się to smyranie skończy... Aaa, już wiem - nic mnie nie będzie boleć.
W ramach rekompensaty za szaro-bure ciężkie niebo w umyśle rozbłyska feeria barw. Słucham, i nie mogę przestać. "Tango 3.0". Chyba się zakochałam. Nawet nie wiem, kiedy kończę "Pomysł nr 1", tylko nitki pochować. W przypływie natchnienia dzielę się ze światem moją obsesją.

Niedziela
Śnieżek pada, słonko świeci, czarownica masło kleci. Czy jakoś tak... A ja zawijam kiecę i lecę na Szarotki. Kłębki, wzorki, transakcje handlowe, ochy i achy nad ażurami i kolorów głębią, owce pachnące, precelki jak naszyjniki. I ludzie, co czują to, co ja czuję.

Nieco później twarde lądowanie na ziemi – bo ktoś zapomniał zaktualizować stronę z kursami tańca i odpisać na maila. Przymusowy kurs po mieście w te i we wte.
W ramach rekompensaty Gooooooootan!

Poniedziałek
Wcześniejsza pobudka. 7 minut ćwiczeń, w domu. 7 minut i danie gotowe, w metrze. Gdzie są inteligentne reklamy...?
Uprzejmie, acz stanowczo domagam się apdejtu strony z kursami. Efekt - rabat na wejście. Ma się tę siłę w głosie.
Leń mnie dopada. Muszę wytrwać do środy. Nie będę się przepracowywać. I chyba zacznę wierzyć w horoskopy. W piatkowym stało, żeby trzymać się z daleka od niestablinych emocjonalnie osobników i ufać tylko swojemu wnętrzu. A dziś – że to dobry dzień dla spotkań z ludźmi ciszy. Na jogę idę, a tam po cichu się ćwiczy, po wielkiemu cichu.

Cdn.

PS
Post poprawiany kilka razy, bo blogger nie chciał współpracować przy wstawianiu zdjęć i na dodatek wciął komentarz.

Kopę lat...

2011-02-26T13:00:00.002+01:00

...nie było mnie na moim własnym blogu. Do Was, drodzy czytelnicy, zaglądałam (choć nie zawsze dałam radę komentować), ale sama nie byłam w stanie nic sensownego sklecić. A wszystko przez to, że skończywszy jedno zwolnienie, trafiłam na drugie, po niespełna jednym dniu pracy. Po powrocie z lutowych Szarotek dostałam wieczorem potwornego bólu gardła. Od lekarza w poniedziałek wyszłam z L-4, plikiem recept, zakazem mówienia i nakazem leżenia w łóżku do końca tygodnia. No i się zaczęła polka – a to gorączka, a to osłabienie, a to duszący kaszel na zmianę z uroczym rzężeniem. Jak nie urok, to sami wiecie co. Dopiero w piątek udało mi się jako tako spionizować i zjeść coś innego niż postna kajzerka z odrobiną masła.

Nie lubię chorować, do hipochondryków zdecydowanie nie należę, ale doszłam do wniosku, że moje przeboje chyba były potrzebne. Miałam sporo czasu na myślenie (o ile nie spałam, zmęczona gorączką) i opracowałam sobie nową metodę pracy i ogólnie działania. Z upodobaniem robię wszystko po nowemu i jak na razie (tfu, tfu, żeby nie zapeszyć) to skutkuje.

Idźmy dalej. Z Szarotkowa przywiozłam fajny kupon materiału od Gackowej, którym podzieliła się ze mną Szpilka, i jeszcze Bietas dostał się niezły kawałek. Wygląda to tak...

Tak mi się podoba wzór, że fotkę ustawiłam sobie w komórce jako tapetę. Mam bliżej niesprecyzowany plan uszycia czegoś wiosenno-letniego z tych kwiatków. Tylko znajdę inspirację lub projekt.

Nie wygrałam candy u Pimposhki, ale nie martwię się, bo pewnie okazja jeszcze się jakaś pojawi. A bo to mało rozdawajek na blogach...?
Pełno też ostatnimi czasy zreaktywowanych łańcuszków z wyróżnieniemi. I ja się na takowy, mimo przestoju w dzierganiu, załapałam. Miło mi bardzo, ale dziękuję, postoję, bo nie biorę udziału w takich sztafetach. Jeśli kto ma chęć, niech chwali w komentarzach. Lub gani, jeśli tak czuje.

Ostatni mój wpis dotyczył jogi. Uprzejmie donoszę, że wróciłam do praktyki (w czasie choroby nie miałam siły nawet savasany na łóżku wykonać) i z ulgą rozprostowuję skulone od przymusowego leżenia gnaty i mięśnie. Tak więc po mału znów przymierzam się do półlotosów i lotosów.
Coraz bliżej też do mojego zaległego marcowego urlopu, z jogowym wyjazdem jako główną atrakcją. Zaczęłam odliczanie do 10 marca. No i, jak większość z Was, do wiosny.

Dotarłam również na moją ukochaną salsotekę i wytańczyłam się do 3 nad ranem. Butów tym razem nie posiałam, bo pan stójkowy vel bramkowy sprawdza, czy aby na pewno zabieram ze sobą wszystko, jak wychodzę. Są jeszcze mili ludzie na tej ziemi.

Przy okazji wpadłam na pomysł, trochę dzięki kumplowi, aby nauczyć się tańczyć bachatango, czyli połączenie bachaty i tanga. Pierwsze mam obcykane, a drugiego ani w ząb. Ale do odważnych świat należy – zapisałam się na kurs i już jestem po pierwszej lekcji. A na kursie przed wczorajszą salsoteką, na moją specjalną prośbę, instruktor pokazał mały układ z bachatango, tak więc w sumie mam już opanowane 4 figury. Wciągnęłam się na całego. Nawet sobie nie wyobrażacie, ile emocji może wywyołać ten taniec.
Do tego utworu Gotan Project ćwiczyliśmy na kursie - posłuchajcie...

http://www.youtube.com/watch?v=HUPWip08nxg

Piękne, prawda?
Jedna rzecz mnie tylko martwi – zbyt mała liczba partnerów na kursie. Panowie tańczący lub chcący opanować tę sztukę chyba po prostu wyginęli i jacyś tacy cichociemni się zrobili. Ech, takie czasy popaprane.

Na koniec będzie akcent robótkowy. Gdy już miałam bardziej zborne ruchy rąk i mogłam utrzymać w nich druty, skończyłam "Pomysł nr 1". Prezentuję wam "Creme brulee" w nowej odsłonie, jako wrapka.

Powstał ze sprutego pod wpływem impulsu szala o tej samej nazwie. Szal, mimo że ładnie wyszedł, nie spełniał swojej funkcji ocieplającej i przy gwałtownych ruchach zsuwał mi się z pleców. Taki "zamknięty" wrapek to jest jednak insza inszość. Zakrywa mi dekolt w sweterku w obniżony serek (to ten na zdjęciu) i mogę w nim nawet ćwiczyć mój zestaw jogowy. Wzorowałam się na Tęczy grzewczej Effci, dziergając oczywiście magic loopem. Zmieniłam tylko ścieg przy szyi z francuza na gładki prawy.
Włóczki zostało jeszcze sporo, bo kupowałam ją hurtowo, więc teraz próbnie coś z niej dziergam. Się zobaczy, co z tego wyjdzie.

Ależ mi się nazbierało. Mydło i powidło. Kto dotrwał do końca, ten zuch i temu dziękuję za uwagę. Jak ktoś obejrzał tylko fotki i klip, to też dobrze. Nie będę się czepiać, bo ponoć stajemy się coraz bardziej "społeczeństwem obrazkowym", a mężczyźni to już od dawna są przede wszystkim wzrokowcami.

See you later... ")

Krok do przodu

2011-02-05T17:55:00.000+01:00

Po około trzech miesiącach zaczęłam wreszcie robić trudną dla mnie asanę z mojej prywatnej praktyki. To Ardha Badha Padma Paschimottanasana, czyli skłon do przodu w półlotosie.

(Fot. z internetu).

Mam nadzieję, że jeszcze trochę i usiądę w lotosie.

Nic dwa razy...

2011-02-05T15:05:00.001+01:00

...się nie zdarza. Podobno. Ale podobno głupi ma zawsze szczęście. Ja je chyba jednak mam, skoro zgubiłam, a ściślej zostawiłam w klubie, moje profesjonalne, niedawno kupione, buty do latino, i odebrałam je z szatni równo tydzień po imprezie.
Jak więc w takich okolicznościach przyrody nie spróbować szczęścia po raz drugi w Candy u Pimposhki...?
Do wygrania piękna wełna z opcją farbowania na wybrany kolor.

(Fot. z bloga Pimposhki).

PS
Bardzo dziękuję za słowa uznania dla mojego VBC. To niezwykle miłe czytać takie pochwały od osób zaawansowanych w dzierganiu na drutach.
Przy okazji dodam, że nazwa sweterka wzięła się od koloru włóczki. Takie spłowiałe odcienie są teraz modnie określane właśnie słówkiem "vintage".
Moje gardło ma się lepiej, co nie znaczy, że mam chęć wracać do pracy. Tym bardziej, że mam na drutach nową robótkę.

Vintage Blue Cardigan

2011-02-02T15:44:00.002+01:00

Skończyłam właśnie mój pierwszy w życiu sweter na drutach. Zaczęłam go jeszcze w starym roku, tak jakoś w końcu października. Podejścia w sumie były dwa, bo to, co mi wychodziło, niekoniecznie było tym, co chciałam uzyskać.
Ja wiem, że nie jest najpiękniejszy na świecie, ale dla mnie ważny, bo nauczyłam się przy nim dziergania od góry, robienia dziurek na guziki, magic loopa i wrabiania rękawów. No i zapałałam miłością do drutów.

Kardigan powstał na bazie Ruby Effci. Zrobiłam głębszy dekolt (nie lubię takich pod samą szyję), zrezygnowałam ze ściągaczy, a tułów i rękawy wydziergałam prosto i wykończyłam francuzem.

VBC ujrzał światło dzienne tylko dlatego, że jestem na zwolnieniu, pierwszym od kilku ładnych lat. Po dwóch tygodniach zapieprzu ponad siły (pies z kulawą nogą nie przyszedł i nie zapytał, czy jeszcze żyję w tym moim ładnym pokoiku...) wysiadło mi moje narzędzie pracy - gardło. I milczę sobie, i syropek popijam, wysypiam się. I drutami macham.

---
Metka: 8 motków Ecobaby Fairtrade Debbie Bliss kol. 08; druty nr 3,5; 10 guzików z odzysku.

Niewielka WYPRZ

2011-01-18T11:45:00.009+01:00

Chętnie sprzedam włóczkę Sock Yarn "Sirmione" z opisem wykonania skarpetek.
Mam 3 nieotwierane paczki po 4 motki w każdej. Motki ważą po 50 g i mają po 210 m długości.
Zalecane druty to nr 2 lub 3.
Skład: 75% wełna superwash, 25% poliamid.
W gotowych skarpetkach kolory układają się w paski widoczne na drugiej fotce.
Cena za całość 57 zł, za paczkę 19 zł.
Możliwy odbiór osobisty w Warszawie; w przypadku wysyłki - pokrywam jej koszty.

***
Do zaoferowania mam jeszcze jedną paczkę tej samej włóczki z napoczętymi motkami (robiłam z nich próbki, ale bez prania i blokowania, więc część włóczki jest nawinięta na motki) i bez opisu wykonania skarpetek. Cena 15 zł, również pokrywam koszty wysyłki.

Wszystkie paczki sprzedane, z czego bardzo się cieszę. W pudełku mam miejsce na nowe motki.

Zupełnie inna bajka

2011-01-16T12:52:00.001+01:00

Zapewne raczej nikt z Was, moi drodzy Czytelnicy, nie pamięta, że w tamtym roku napisałam bajkę. Nie dla dzieci, bo takich zdolności nie posiadam (chyba...), ale tak dla żartu o dwóch motkach, z których wyszydełkowałam czapkę (ciekawscy mogą zajrzeć tutaj).
Tę bajkę jednak można już... włożyć między bajki, bowiem na fali poppymanii stwierdziłam, że wolę mieć czapkę robioną na drutach niż na szydełku. I tak, w ciągu dwóch wieczorów spędzonych na dopingowaniu polskich szczypiornistów, powstała moja "Makowa panienka No. 2".

Zamiast ściągacza zastosowałam ścieg pończoszniczy na cieńszych drutach, a brzeg wykończyłam jednym rządkiem oczek lewych i jednym prawych, a całość zamknęłam oczkami przerabianymi na lewo.
Jak widać, ani No.1, ani No. 2 nie mają kwiatka, bo jakoś mi taka ozdoba nie pasuje do moich wersji. Poza tym obie czapki noszę odwrotnie niż oryginał, czyli ozdobne zbieganie się rzędów mam na przodzie i na tyle głowy. Ot, takie moje widzimisię ")

Po pierwszej "Makowej panience" mam już wprawę, tak więc druga powstała w sumie bez większych poprawek. Druty wydobyły cały urok i miękkość włóczki. Czapka jest dość ciepła i ścisła; myślę, że nawet na mróz się nada.

PS
Lucyno, CUat5, Brahdelt, Janola, bardzo dziękuję za trzymanie kciuków. Badanie nie wykryło żadnych nieprawidłowości. Muszę tylko na siebie uważać i nie przemęczać się, co z upodobaniem czynię.

Na moim fotoblogu zamieściłam pierwsze obiecywane fotki z mojego jogowego wyjazdu. Zapraszam do obejrzenia.
http://mgnowienija.blogspot.com/2011/01/na-caej-poaci-snieg.html

---
Metka: dwa niecałe motki włóczki Debbie Bliss Eco Faitrade, druty nr 3 i 4.

Podsumowanie i zaklinanie

2011-01-11T20:44:00.001+01:00

Wzięłam się w garść i, korzystając z polecanego przez Truscaveczkę darmowego programu do kolaży, przeprowadziłam podsumowanie robótkowe 2010 roku.

Trochę tego się jednak zebrało i w zasadzie ze wszystkich projektów jestem zadowolona.
A przy okazji:
~ odkryłam na nowo druty,
~ nauczyłam się metody magic loop oraz dziergania od góry,
~ zupełnie przypadkiem, przy "Makowej panience", opanowałam rzędy skrócone,
~ wypatrzyłam w sieci Szarotkowo, dołączyłam doń i poznałam szydełkujące i drutujące blogowiczki,
~ sprzedałam kilkanaście niepotrzebnych motków,
~ naumiałam się krochmalić ozdóbki,
~ znalałam godne zaufania sklepy internetowe z dobrą włóczką,
~ zyskałam stałych obserwatorów i komentatorów moich poczynań,
~ dowiedziałam się, że tytuł mojego bloga przywołuje uśmiech na twarzy.

Zamierzam też konsekwentnie kupować tylko dobrej jakości i naturalne włóczki, nie zaczynać kilku projektów na raz i nie robić niczego na zamówienie (poza jednym wyjątkiem, który jeśli dojdzie do skutku, to efekt ujrzy światło dzienne).

Ale nie samym machaniem drutami i szydełkiem człowiek żyje. Koniecznie muszę napisać, że bardzo się cieszę, że znów praktykuję jogę, bo dzięki temu mam nową pasję na całe życie, pojechałam na dwa ciekawe obozy, wróciłam do salsowania, lepiej się czuję fizycznie. W ogóle świadomość, że można coś ze swoim zdrowiem zrobić, jest bardzo budująca.

Na koniec jednak nieco posmęcę. Jakoś dziwnie się ten nowy rok zaczął. Najpierw zastrajkowało moje gardło i do tej pory chrząkam jak prosiak. Potem w pracy stwierdziłam, że z niektórymi osobami nadal nie idzie się dogadać i chyba tak już zostanie. To nie ułatwia w miarę sprawnego funkcjonowania w firmowej społeczności. Do tego będą mnie przepytywać z procedur określającyh zakres moich obowiązków, przy czym owych procedur nikt nie sformułował. Wracając z ostatniego Szarotkowa, zgubiłam granatowego filcowego kwiatka, który był prezentem dla mojej mamy. No i jeszcze w miniony weekend dowiedziałam się, że moja ukochana salsoteka będzie tylko do 22/23 stycznia i na tejże imprezie ktoś przypadkiem uderzył mnie łokciem w głowę w czasie tańca. Jutro mam w związku z tym tomografię komputerową głowy, bo nadal się czuję jakaś taka trącona. Trzymajcie kciuki, żeby wszystko było dobrze.
Ja zaś pluję przez lewe ramię, teraz przez prawe, wołam głośno "tfu, tfu, na koci urok!", odczyniam czary-mary i inne hokusy-pokusy i zaklinam w dźwięk Om kolejne dni 2011 roku.

Ostatni i pierwszy

2011-01-09T15:01:00.003+01:00

Wędrując po zaprzyjaźnionych blogach dziewiarskich, dochodzę do wniosku, że w dobrym tonie byłoby zrobić podsumowanie moich robótek w minionym roku. Muszę się jednak ogarnąć z innymi sprawami, więc bilans nieco zaczeka. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie.

W zmian za to pokażę dwa projekty doprowadzone w dość krótkim czasie do szczęśliwego zakończenia.
Ostatnim w 2010 roku była czapka, przeze mnie nazwana "Makową panienką" (a co tam! jakoś trzeba się wyróżnić ")). Uległam bowiem poppymanii, jak zgrabnie określiła zjawisko powszechnego dziergania Makówek Bietas, i korzystając z opisu Effci, machnęłam z zalegających motków swoją wersję.
Voila!

Proszę uprzejmie o wyrozumiałość, bo to moja pierwsza czapka zrobiona na drutach. Zaczynałam ją co prawda kilka razy, aby dopasować się do grubości włóczki, ale egzamin w użytkowaniu zdała, jest ciepła i pasuje jak ulał.

Drugi projekt, którym rozpoczęłam dziewiarski 2011 rok, jest szyjogrzej całkowicie wymyślony przeze mnie. To prezent niespodzianka dla pewnej osoby. Został przyjęty z pozytywnym zainteresowaniem.

Gdyby ktoś chciał wykonać podobny, to podaję przepis: nabieramy 60 oczek i dziergamy 8 rzędów wzorem pończoszniczym, potem 120 rzędów wzorem francuskim i ponownie 8 rzędów wzorem pończoszniczym z uwzględnieniem poziomych dziurek na guziki. Guziki przymocowałam tą samą włóczką, z której dziergałam całość. Szyjogrzej ma szerokość 28,5 cm i długość 124,5 cm. Jest dość sprężysty, tak więc spokojnie da się owinąć nim dwa razy. Można też nosić jako luźniejszy otulacz.

PS
Bardzo dziękuję wszystkim za przemiłe słowa pod adresem moich filcaków.

---
Metka:
~ czapka - półtorej motka włóczki Prima 21 Debbie Bliss (bambus i wełna z merynosów, kolor stalowy turkus), druty nr 3 i 4;
~ szyjogrzej - cztery motki włóczki Superwash merino Artesano (kolor 6416), druty nr 4; guziki z odzysku.

Wszędzie dobrze, ale we własnym łóżku najlepiej

2011-01-06T14:15:00.003+01:00

Z wyjazdu jogowego wróciłam w minioną niedzielę po południu. Na całe szczęście zawczasu zarezerwowałam sobie urlop na piątek 7 stycznia, więc musiałam wytrzymać w pracy tylko trzy dni. Ale ciężko było, ponieważ nie mogę się zaaklimatyzować. Miejskie powietrze to zdecydowanie nie to, co górskie i wysiadło mi gardło. No i oczywiście sporo pracy na początku nowego roku.

W czasie wyjazdu miałam okazję popraktykować jogę pod okiem nowych nauczycieli - Wiktora, Justyny i Janusza z Akademii Asan, - i nieco inaczej niż dotąd spojrzeć na niektóre pozycje. Na naukę jazdy na nartach nie odważyłam się. Pierwszy raz w życiu miałam sesję głębokiego masażu leczniczego i czując jego efekty przez następne dni, wolałam nie ryzykować połamania się na stoku. Chodziłam sobie za to na spacery i pstrykałam zdjęcia zimowego krajobrazu Ochotnicy Dolnej i Szczawnicy. Postaram się wkrótce pokazać je na moim fotoblogu.

Z wyjazdu jestem zadowolona; cieszę się, że się nań zdecydowałam. Chociaż zmieniłabym parę rzeczy w organizacji. Dodałabym ciepły posiłek w ciągu dnia dla osób, które zostawały w pensjonacie na tzw. czas wolny. Wymieniłabym też tapczany w pokojach, bo twarde posłanie to nie zawsze oznacza zdrowe dla kręgosłupa (czyli już wiadomo, skąd mi się wziął tytuł posta). No i poprosiłabym o ciut więcej zaangażowania w organizację zabawy sylwestrowej osobę odpowiedzialną za kurs tańca i za oprawę muzyczną.

Skoro mowa o kursie, to miałam brać udział w dwóch - kuchni wegetariańskiej i filcowania. Ale filcaki tak mnie wciągnęły, że gotowanie sobie odpuściłam. Próbowałam oczywiście praktycznie wszystkich dań serowowanych na sniadanie i obiadokolację, tak więc wiem mniej więcej, co inni uczyli się przyrządzać pod czujnym okiem naszego kucharza-wegetarianina Piotrka.

A oto moje filcaki, które wykonałam z pomocą nieocenionej Wiesi:

~ breloczek do ulubionej letniej torebki Solara...

~ kwiaty broszki - pierwsza była inspirowana t-shirtem z Tatuum, a druga ma kolorystykę wymyśloną przez moją mamę, bo to prezent dla niej...

~ kolejna broszka, tym razem listek dla mnie, będzie spinać sweterek na raspaszku (przy okazji naumiałam się robić tzw. dredy, które mogą być ogonkami do kwiatków)...

~ i breloczki inspirowane bizuterią firmy Frey Wille oraz zawieszka do komórki dla mamy...

Tak mi przypadło do gustu lecenie w kulki, jak określiłyśmy z dziewczynami filcowanie, że kupiłam u Wiesi dwie porcje czesanki. Na pewno jakieś fajne ozdoby z nich wymyślę, tym bardziej że metodę już mam obcykaną.

To tyle w pierwszym poście. Zostawiam Was z przepisem na udany nowy rok:

Bierzemy 12 miesięcy, oczyszczamy je dokładnie z goryczy, chciwości, małostkowości i lęku.
Po czym rozkrawamy każdy miesiąc na 30 lub 31 części tak, aby zapasu wystarczyło dokładnie na cały rok.
Każdy dzień przyrządzamy osobno, z jednego kawałka pracy i dwóch kawałków pogody i humoru.
Do tego dodajemy trzy duże łyżki nagromadzonego optymizmu, łyżeczkę tolerancji, ziarenko ironii i odrobinę taktu.
Następnie całą masę polewamy dokładnie dużą ilością miłości.
Gotową potrawę przyozdabiamy bukietem uprzejmości i podajemy codziennie z radością i filiżanką dobrej, orzeźwiającej herbatki.
(Katharina Elisabeth Goethe)

Odliczanie

2010-12-18T16:23:00.002+01:00

Już za minutkę, już za momencik świąteczny weekend zacznie się kręcić - tak pozwolę sobie sparafrazować słowa piosenki znanej z oglądanego w dzieciństwie programu.

Do rozpoczęcia zaległego urlopu zostały mi już tylko 4 dni robocze. Tylko i aż, bo takie ostatnie chwile przed świętami i końcem roku są najgorsze - jakiś nieopisany galimatias, nerwówka, dezinformacja, a nawet sporo negatwynych emocji. Dodatkowo odczuwam brak zrozumienia dla tego, co robię, brak pomocy, gdy jej potrzebuję.
I przygnębia mnie "zima w mieście", pośniegowe błocko, pochmurne niebo, przymus ubierania się w naście rzeczy, by nie zmarznąć. Przez to, że stolica jak zwykle nie jest przygotowana na atak zimy, nie zdążyłam wczoraj na sesję jogi, choć wyszłam z pracy przed czasem.
I jeszcze te tłumy ludzi w sklepach, goniących za skórką pomarańczową do ciasta i za smętnym karpiem. Jak by od prawdziwej rodzinnej atmosfery w wigilijny wieczór ważniejsze było to, czy na stole będą pierogi z grzybami, czy z kapustą.
Chcę i potrzebuję jak najszybciej zacząć mój zasłużony odpoczynek. Mój organizm się tego domaga.
Urlopu mam sporo - od Wigilii do 2 stycznia. Zastanawiałam się, jak ten czas wykorzystać. Miałam w sumie trzy opcje do wyboru. Pierwsza była asekuracyjna i najmniej chciałam jej realizacji. Druga umarła śmiercią naturalną w wyniku wydarzeń przedostatniego dołującego weekendu. W tychże okolicznościach trzecia opcja okazała się mieć ogromną siłę przebicia. Otóż święta spędzam skromnie w domu, a resztę czasu na jogowym wyjeździe w górach. Będę się wyginać w asanach, uczyć się wegetariańskiego gotowania, zgłębiać tajniki artystycznego filcowania, wdychać górskie powietrze, czytać zaległą lekturę, dokańczać robótkę na drutach i odpoczywać, odpoczywać, odpoczywać. No i jeszcze witać Nowy Rok na balu przebierańców, a potem na macie sekwencjami Surya Namaskar.
Znajomi, z którymi jadę, bardzo się cieszą, że się zdecydowałam. Koleżanka z pracy stwierdziła, że to najlepsza rzecz, jaką mogłam zrobić. Koleżanki ze szkoły jogi i dalsi znajomi też mnie popierają.

W tym roku raczej na blogu już się nie pojawię; Wasze oczywiście nadal będę odwiedzać i, jeśli dam radę, komentować. Tak więc zawczasu składam Wam serdeczne życzenia - spędźcie Święta i rozpocznijcie Nowy Rok wśród ludzi, których kochacie i którzy Was kochają!

Małą gwiazdkę przed świętami

Przyjmij proszę z życzeniami.

Może spełni się marzenie -

Białe Boże Narodzenie.

Lub, gdy przyjdzie Ci ochota,

Niech to będzie gwiazdka złota.

Bo gdy spada taka z nieba,

Wtedy zawsze marzyć trzeba.

No, a jeśli tak się zdarzy,

Że srebrzysta Ci się marzy,

Możesz także taką zdobyć

I choinkę nią ozdobić.

Gwiazda gwiazdce zamrugała

I choinka lśni już cała.

Naszych marzeń jest spełnieniem,

Bo jest piękna jak marzenie.

A pomarzyć czasem trzeba,

Każdy pragnie gwiazdki z nieba.

Mikołajki

2010-12-06T14:42:00.002+01:00

Dopiero gdy wręczałam Małgorzacie paczuszkę z zamówionym zestawem choinkowym, uświadomiłam sobie, że dziś są Mikołajki. Czyli wstrzeliłam się idealnie, a całość bardzo się spodobała.
Co do krochmalenia większego aniołka, dziękuję Wam za podpowiedzi (za pochwały oczywiście również), ale ozdoba nie powstanie. Koleżanki w najbliższym czasie z powodów zdrowotnych nie będzie w pracy, a ja z powodów osobistych nie mam ani siły, ani chęci zajmować się szydełkowaniem.
Wydarzenia minionego weekendu był dla mnie trudne, smutne, rozczarowujące i zniechęcające do tego stopnia, że nawet nie wyciagnęłam maty, aby popraktykować mój prywatny zestaw asan...
Udało mi się jedynie nauczyć zachwalanej przez wiele osób metody magic loop. Co z tego wynikło, postaram się pokazać, jak skończę cały projekt pt. "Pomysł nr 1".

Zestaw choinkowy

2010-12-04T14:25:00.002+01:00

Moja koleżanka z pracy Małgorzata (ta sama, dla której dziergałam serwetę) wymyśliła sobie, że w tym roku chce mieć choinkę w stylu rustykalnym. I zamówiła u mnie komplet szydełkowych ozdób: po trzy gwiazdki różnego kształtu i trzy aniołki. Oto one...

Przy okazji, z rozpędu machnęłam dla siebie (albo na prezent - to się jeszcze okaże) trzy nieco większe aniołki...

Koleżanka dostanie paczuszkę już w najbliższy poniedziałek. Wzory wybierała sama, więc powinna być zadowolona. Jest tylko jeden problem. Małgorzata delikatnie upiera się, żebym wyszydełkowała dla niej dodatkowo sporego stojącego aniołka. Wszystko dobrze, wzór niby mam. Tylko nie mam pomysłu, na czym mogłabym rozpiąć (rozłożyć, rozplaśnić, nałożyć?) tego aniołka, aby jego sukieneczka miała kształt stożka.
To moje pierwsze doświadczenie z krochmaleniem szydełkowych ozdób i jak na razie umiem usztywnić tylko powierzchnie płaskie. Może mi coś doradzicie...?

Umiar

2010-12-03T09:44:00.002+01:00

„Zaiste Joga nie jest możliwa dla osób, które jedzą zbyt dużo, ani tych którzy nie jedzą wcale, nie jest dla tych, którzy śpią zbyt dużo, ani dla tych, którzy wiecznie czuwają.”
(Bhagavad Gita, VI. 16)

Takie zdanie wyczytałam dziś na jednym z jogowych portali. Hm... joga jest dla mnie... ")

Namaste!

Kwestia sporna

2010-11-28T14:04:00.000+01:00

Trafiam niedawno na dwa ciekawe artykuły, które rozwiały nieco moje wątpliwości w temacie "joga o kościół / religia". Polecam oba teksty osobom negującym jogę, a niemającym o niej zielonego pojęcia.

Artykuł nr 1 - "Czy joga jest religią?"

Artykuł nr 2 - "Jogin w kościele"

PS
Na moim fotoblogu kolejna część zdjęć z wyjazdu jogowego:
http://mgnowienija.blogspot.com/2010/11/kalbornia-chaszcze.html

Namaste!

Dzianiny w Muji

2010-11-20T12:55:00.001+01:00

Bardzo lubię Muji. Za piękne w swej prostocie rzeczy. Za uniwersalność. Za ekologiczne podejście do mody.
W najnowszym katalogu 2010-11 znalazłam ciekawe dzianiny na jesień i zimę. Z cieplutkiej jagnięcej wełny, w naturalnych kolorach, dla pań i dla panów.

(Fot. z katalogu Muji).

Myślę, że te dzianiny sprawdzą się dzięki swojej uniwersalności nie tylko w obecnym sezonie.
Jeśli kogoś mimo wszystko przerażają ceny, może potraktować propozycje jako inspiracje i pokusić się o wydzierganie podobnego sweterka, bolerka czy bluzki z modnymi ostatnio rękawami nietoperza.

PS
Na moim fotoblogu są już następne fotki z jogowego wyjazdu; tym razem koty.
http://mgnowienija.blogspot.com/2010/11/kalbornia-koty.html

Trzeba twardym być, nie miętkim

2010-11-16T19:57:00.001+01:00

Tak powiadają mądrzy ludzie. Ale jak tu się stosować do tej mądrości, jeśli na wyciągnięcie - wirtualne - ręki tyle, nomen omen, miękkich motków...?
Jak wiele z Was, zabłądziłam razu pewnego na stronę e-dziewiarka, naoglądałam się, namacałam oczami i w rezultacie nie wyszłam stamtąd z pustym koszykiem. Zamówiłam takie piękne wełenki - Ranco Multy Araucania i Babyalpaca BC Garn...

(Fot. ze strony e-dziewiarki).

Paczka akurat przyszła po moim powrocie z jogowego obozu, tak więc mam co miziać i zastanawiać sie, co z nich by tu wydziergać.

A obóz był udany. Uwzględniając swoje możliwości oraz, że się tak wyrażę, osobiste okoliczności przyrody, ćwiczyłam po trzy godziny dziennie - albo dwie sesje na raz, albo z przerwą na obiad. Najwięcej frajdy sprawiły mi asany wykonywane w parach lub nawet w czwórkach. Dzięki takiej kooperacji można było się lepiej rozciągnąć, a osoba pomagająca kontrolowała pozycję i ułożenie ciała. Dziś ćwiczyłam w domu swój prywatny zestaw i poczułam, że nieco pootwierało mi się to i owo i że jestem mniej sztywna.
Oprócz praktyki jogi w programie były też poranne (właściwie bladym świtem) sesje pranajamy, czyli oddechu, Om Healing i wieczorne sesje medytacji. W Om Healing oczywiście wzięłam udział, aby znów móc pomruczeć sobie jak mnisi tybetańscy i wyzwolić pozytywną energię. Pranajamę uważam za ciekawą, ale jak na razie dla mnie dość skomlikowaną. Nie tak łatwo jest bowiem np. na kilka sekund podzielić wdech na cztery części i zatrzymywać go, przechodząc świadomością po ciele od głowy do stóp. I to siedząc w Sukhasanie, z odpowiednio pochyloną głową i z zamkniętymi oczami. Co do medytacji zaś, to jeszcze nie poczułam potrzeby, by to robić, i medytowałam po swojemu - przekładając z druta na drut kolejne oczka robótki.
Najsłabszym punktem obozu było... jedzenie. O ile śniadanie i kolacja mieściły się w kategorii "posiłek wegetariański", o tyle obiady już nie za bardzo. Zupy były w porządku - warzywne, jak Pan Bóg przykazał. Ale drugie dania wyglądały tak, jakby ktoś z takich polsko-tradycyjnych wyciął część mięsną i nie miał pomysłu, czym ją zastąpić. A przecież kuchnia wegetariańska jest tak różnorodna i takie smaczne potrawy można przygotować.
Pomyślicie sobie, że to mało ważna kwestia. Zapewniam Was jednak, że jak tak człowiek powygina się kilka godzin na macie, to jest potem głodny jak smok wawelski.
I w ogóle zaczyna zwracać uwagę na nieco inne rzeczy niż na codzień. I docenia je.
Joga wiele zmienia...

PS
Na moim fotoblogu zamieściłam pierwszą część zdjęć z obozu. Obejrzyjcie, jeśli macie chęć.
http://mgnowienija.blogspot.com/2010/11/kalbornia-jezioro.html

Integracja

2010-11-10T18:11:00.000+01:00

Inregracja po raz pierwszy.
W ubiegłą niedzielę odbyło się ostatnie (prawdopodobnie) w tym roku Szarotkowo. Było drutowanie, szydełkowanie, włóczek mizianie i kupowanie, smakowanie ciast i ciasteczek, plotkowanie. A przyszło nas dużo - jak na załączonym obrazku...

Przy okazji udało mi się pozbyć kilku niepotrzebnych motków bawełny i dostać za darmo dwa moherowe w pięknym bladym błękicie. Co z nich powstanie, jeszcze nie wiem. Na razie cieszą oko.

Integracja po raz drugi.
Za sprawą Iwony z bloga "Drutoterapia", która założyła na Facebooku stronę "Spotkania robótkowe online". Czyli takie nasze Szarotkowo, tylko że wirtualne. Na pierwsze nie zalogowałam się, ponieważ wróciłam późno do domu. Ale obejrzałam posty uczestniczek ze zdjęciami ich robótek. Pomysł odniósł sukces i już szykuje się następne spotkanie 18 listopada, w którym zamierzam wziąć udział. Szczegóły na blogu Iwony i oczywiście na FB.

Integracja po raz trzeci.
Tym razem jednak nie związana z dzierganiem. Otóż jutro z samego rana wyjeżdżam z moją szkołą jogi na obóz na Mazury i będę praktykować asany, hopsasany, wszystkie zwierzakowe pozycje, oddechy, wydechy, Om Healing i sama nie wiem co jeszcze. Tak więc zabieram moje zabawki i Namaste, kochani!

PS
CU@5, dziękuję za podpowiedź. W wolnej chwili poczytam o magic loop i zastosuję ją.
Pimposhko, mitenki nie są cieniowane; myślę, że to gra światła.

Nieco folkloru, czyli Fuksjowe mitenki

2010-11-04T19:22:00.003+01:00

Ostatnio na blogach trwa wietrzenie włóczkowych zapasów i przerabianie zalegających motków na małe i duże projekty. Zainspirowana tym, co zobaczyłam niedawno u Pimposhki, wygrzebałam z koszyka dwa kłębki bawełny, chwyciłam za druty i po swojemu wydziergałam Fuksjowe mitenki.

Nie mam drutów skarpetkowych (chyba właśnie ich należałoby użyć, aby dziergać na okrągło i bez szwów wąskie rzeczy), robiłam więc na takich na żyłce, a całość połączyłam szydełkiem. Po raz pierwszy robiłam z dwóch motków jednocześnie - dzianina wyszła mięsista i ciepła. Podoba mi się taki sposób, choć jest włóczkożerny. W sumie jestem zadowolona z tych mitenek, tym bardziej że w moim przypadku machanie drutami jest umiejętnością zdecydowanie mniej rozwiniętą niż szydełkowanie.
Mitenki miały swoją premierę przedwczoraj, w zestawieniu z motylowym szalem z Tchibo. Zauważyłam, że przyciągały spojrzenia ludzi w metrze. Znaczy się, wyróżniam się ")

A to bonus - bawiłam się aparatem...

PS
Dziewczęta, dziękuję za słowa wsparcia pod poprzednim postem.
Agato, słucham tylko dwóch piosenek Shakiry, aby ćwiczyć kroki merengue i popracować nad ruchami bioder. Takie domowe przygotowanie do salsoteki :)

---
Metka: bawełna Snehurka (resztki pozostałe po bluzce, która przestała mi się podobać i poszła do ludzi), druty bambusowe nr 3,5 oraz szydełko nr 0.

Garść refleksji

2010-11-01T12:19:00.001+01:00

Ale nie z okazji dzisiejszego święta. Choć skoro już o nim mowa, to napiszę, że nie wybieram się na żaden "smętarz" i spędzam dzień wbrew ogólnej typowo polskiej płaczliwej tradycji, słuchając niegrzecznej Shakiry i robiąc na drutach. Pewnie zaraz zostanę za to wyklęta. Trudno. Żyję według własnych przekonań.

Refleksje zaś dotyczą mojej praktyki jogi. Mamy niby światłe i tolerancyjne społeczeństwo, a zdażyło mi się po raz kolejny zostać skwitowaną pogardliwym śmiechem, gdy powiedziałam, że w plecaku mam matę do jogi i właśnie jadę na sesję. Mam wrażenie, że niektórzy uważają mnie za wariatkę. A ja nie zamierzam rezygnować z czegoś, co daje mi niesamowitą satysfakcję i sprawia, że czuję się dobrze fizycznie i lepiej psychicznie.
Joga to nie tylko praca nad swoim ciałem i jego możliwościami, ale także zabawa. Dawno się tak nie uśmiałam, jak podczas ostatnich zajęć, gdy razem z Leszkiem wymyślaliśmy nowe nazyw dla asan, typu "leżasana", asana "ała", "już nie mogę" albo "przybliż stopę do ucha... sąsiada". Nie rozumiem, jak można negować coś tak pozytywnego, coś, co zwyczajnie sprawia człowiekowi radość...?

Niedawno na jednym z jogowych portali przeczytałam ciekawe zdanie, że w naszej religii cześć Bogu oddaje się poprzez klęczenie i ogólnie jakieś przykurczone, nienaturalne pozycje. Jogini zaś robią dokładnie na odwrót - chcąc uczcić Boga, jakkolwiek On się zwie, wykonują asany odwrócone lub medytują w lotosie. I to dopiero ma sens i dobroczynny wpływ na nasz organizm. Przyjemne z pożytecznym, można by rzec.
Przypomniałam sobie o tym podczas wczorajszej mszy (tak, nadal chodzę do kościoła, bo tego potrzebuję, bo to mimo wszystko jest moja religia, choć nie zgadzam się z wieloma kwestiami i ustaleniami). Naszła mnie ochota usiąść na podłodze w Sukhasanie i w milczeniu pomyśleć o Bogu, życiu i świecie.

Może kiedyś tak będzie...

PS
Ten post jest dedykowany mojej M., A. oraz B.

Prezent

2010-10-24T14:59:00.000+02:00

Agata w komentarzu pod poprzednim postem wspomniała o prezentach z okazji moich imienin. Były dwa - o pierwszym nie ma co mówić, bo był tak nietrafiony i dany na odczepnego, że aż mi się przykro zrobiło. Drugi natomiast dostałam wczoraj i jestem nim bardzo mile zaskoczona - to wykonany własnoręcznie przez moją koleżankę Agnieszkę taki oto oryginalny naszyjnik...

PS
Oczywiście bardzo dziękuję wszystkim za życzenia imieninowe. Specjalnie dla Was do posłuchania gorące latynoskie rytmy, które na zmianę z mantrami chodzą mi po głowie i grają w duszy.

Dzisiaj święto jest znów u mnie...

2010-10-21T19:07:00.001+02:00

...mam imieniny...

Posłuchajcie razem ze mną jednej z moich ulubionych mantr - "Gayatri Mantra".

Om bhur bhuvah svah
tat savitur varenyam
bhargo devasya dhimahi
dhiyo yonah prachodayat

Na luzie

2010-10-17T13:55:00.001+02:00

Czyli kilka ostatnich piątkowych zestawów biurowych. Sama sobie wprowadziłam zwyczaj mniej oficjalnego stroju na ostatni dzień pracy - taki przedsmak weekendu.

~ Żakiet ulubiony z outletu Terranovy, top z mereżką (maszynową, ale jednak mereżką) za parę złotych z hipermarketu, dżinsy z Camaieu (cena nie grała roli, za to fason jak najbardziej), naszyjnik mojej produkcji oraz zamszaste ryłki.

~ Sweterek Bershka (zakochałam się w nim, bo jest cały bawełniany, ma oryginalnie naszyte kieszenie i świetnie nadaje się do tworzenia zestawów "na cebulkę"), starutki t-shirt z rękawami 3/4 z hipermarketu, dżinsy vintage Jackpot (mój vintage, bo to najstarsze z moich obecnych dżinsów), bransoletka z bursztynów znad morza oraz przypinka w roli zapięcia wraz z kilkoma innymi przyniesiona z kina Femina (taki bonus dla widzów z okazji jakiegoś filmu), ponownie zamszaste ryłki.

~ Sweterek Bershka na bis, ale tym razem z bawełnianym szalem i stylizowaną na hinduską tuniką z Tchibo, dżinsami Levis okazyjnie kupionymi od koleżanki, broszką z H&M oraz balerinkami nabytymi na przecenie w Hego's.

Tantra mantra

2010-10-15T21:56:00.001+02:00

14 października, koncert Devy Premal, Mitena i Manose w warszawskim klubie Stodoła.
Dzięki niesamowitemu splotowi okoliczności kupiłam bilet w ostatniej chwili, po niżeszej cenie, i wraz z innymi wielbicielami jogi mogłam śpiewać mantry w sanskrycie, po angielsku i w rytm bluesa. Przeżycia... bezcenne.

Jeśli ktoś jest ciekawy, o czym piszę, zapraszam na stronę Devy i Mitena oraz do poczytania o sile mantry na portalu Prana World. A ja, po sesji jogi na kręgosłup, idę praktykować weekend ")

Namaste!

Przyczyniłam się...

2010-10-13T15:13:00.004+02:00

...do powstawania nietuzinkowej pracy magisterskiej naszej blogowej koleżanki Yadis. Jeśli też chcecie dorzucić swoje spostrzeżenia, zajrzyjcie tutaj

PS
Mitenki czują się podekscytowane Waszymi komplementami.

Mitenki z resztek bawełenki

2010-10-12T19:36:00.002+02:00

Bo chłodne są ranki. Bo trzeba dbać o nadgarstki. Bo lubię ananasy. Bo lubię mitenki z ananasami.

PS
Za pstryknięcie pierwszej fotki specjalne podziękowania dla Marleny ")

---
Metka: resztki Snehurki pozostałe po bluzce "Cappuccino", projekt mój z wykorzystaniem części wzoru ananasowego znalezionego w necie.

Kwiatowo, salsowo

2010-10-10T14:13:00.001+02:00

Tę oto sukienkę kupiłam sobie w prezencie (oprócz kilku innych rzeczy) na wczorajsze urodziny. Zainspirowały mnie do tego kwiatowe motywy u projektantów, tęsknota za wiosną i latem oraz jakiś czas temu przeczytana pewna książka. Sukienka miała swój debiut na wczorajszej salsotece, gdzie byłam jedyną tak kolorowo ubraną osobą.

PS
Bardzo dziękuję wszystkim za tak liczne i przemiłe życzenia urodzinowe!

Dzisiaj święto jest u mnie...

2010-10-09T11:41:00.000+02:00

Ooommm...

2010-10-04T10:13:00.003+02:00

Ja wiem, że wczoraj było nasze kolejne szarotkowe spotkanie. Nie przyszłam nie dlatego, że nikt mi o nim nie przypomniał, bo już pamiętam, że jest, nieco "kościelnie" rzecz ujmując, w każdą pierwszą niedzielę miesiąca. Powodem mojej nieobecności było to, że większość dnia poświęciłam na praktykę jogi. Razem z moją koleżanką Agą ćwiczyłyśmy najpierw asany pod czujnym okiem naszej nauczycielki, a potem wzięłyśmy udział w sesji uzdrawiania dźwiękiem Om - Om Healing. A cóż to takiego? - spytacie. Otóż uczestnicy siadają najczęściej w dwóch kręgach i przez około godzinę, w określonym momencie zamieniając się miejscami, intonują dźwięk Om. To technika przedajurwedyjska, według Swamiego Vishwanandy, do pewnego stopnia medytacyjna, regenerująca układ nerwowy i dającą głęboką relaksację. Podnosi wibracje i uzdrawia na poziomie duchowym i fizycznym.
Dla mnie było to bardzo pozytywne przeżycie. W pewnym momencie, kiedy tak na zmianę mruczałam i buczałam sobie ponoć najstarszy dźwięk na świecie "Ooommm...", poczułam się, jakbym była w klasztorze pełnym mantrujących mnichów buddyjskich.
A później, naładowane pozytywną energią, poszłyśmy z koleżanką na przepyszną pizzę i makaron, i nawet nie wiem, kiedy zleciało nam te kilka godzin. Nie ma to jak miło i pożytecznie spędzony czas.

Modowisko

2010-10-02T13:54:00.000+02:00

Nareszcie nie pada deszcz. Nareszcie wyszło słońce. Nareszcie jest weekend. Podobno jelenie już udzielają się na rykowisku. A ja na modowisku. Przepraszam za rymy częstochowskie, ale jakoś tak mnie naszło. Wlazłam w modę po uszy - przeglądam sobie w wolnych chwilach kolekcje, szukam inspiracji, buszuję po sklepach, zestawiam stare z nowym, odświeżam szafę.
A to, co wklejam poniżej, zwyczajnie mi się podoba, wywołuje rozmarzenie, jest dawką optymizmu i kolorów.
Na początek Kenzo...

Po prostu, jak zawsze, jest boski. Ja poproszę takie kwieciste sukienki do naszych sieciówek, a tę ostatnią srebrnie połyskująca to ja chętnie założę na salsotekę.

Taka sukienka od Caroliny Herrery (co to ma nareszcie swój butik w Warszawie) też mile widziana, oczywiście za przystępną cenę...

No i taka od J.P. Gaultiera też może być - rozświetli najbardziej ponury jesienny dzień...

Od tego projektanta to jeszcze chętnie wezmę takie energetyczne zestawienie kolorów - efekt jak w powyższej kreacji...

...takie cieplutkie wzorzyste zakolanówki (może się uda wkrótce podobne u nas kupić; na razie jeszcze za ciepło - tak orzekła pani ze stoiska z rajstopkami)...

...i taką piękną chustę, o niebo ładniejszą od tych pseudoludowych, których pełno na ulicznych straganach i co to, jak się je założy, to tylko mi przychodzi na myśl określenie "wieś tańczy i śpiewa"...

...i jeszcze takie fajniste, wygodne pupmy - do jogowania oczywiście...

A jak by się chciało nieco bardziej klasycznie, mniej awangardowo, to kilka ciekawych pomysłów ma Ralph Lauren - zwiewne spódnice zestawione z ciepłymi, ażurowymi sweterkami...

...i Michael Kors - beżowo, kamelowo, szaro, ale wcale nie nudno, a przede wszystkim miękko i kobieco...

O tym, co wynikło z mojego napatrzenia się na światową modę, postaram się napisać następnym razem. Dziś tylko wspomnę, skoro już padło słowo "sieciówka", że odzwiedziłam wczoraj mocno reklamowany nowy sklep TK Maxx w dawnej Galerii Centrum. Ach, co miało być za niesamowite miejsce dla chcących się dobrze i oryginalnie ubrać. Wyszłam stamtąd, jak większość klientów, rozczarowana i z pustymi rękoma. Miały być "big labels, small prices", a są rozmiary na hipopotama, ceny z kosmosu i wiele hałasu o nic.

Napowietrzna joga

2010-09-25T18:37:00.001+02:00

Zobaczyłam ten film dzięki Herbatce. Chciałabym spróbować. To musi być niesamowite uczucie.

Kamel i puder, śliwka i beż

2010-09-24T20:05:00.001+02:00

Czyli biurowych stylizacji ciąg dalszy, albowiem mam jakiś przypływ weny twórczej. Może to tak słoneczny początek jesieni mnie natycha...?

"Kamel i puder" - ze środy; nie zdążyłam wrzucić fotek, bo byłam tego dnia na zajęciach w ramach dni otwartych w szkole salsy, a w czwartek oczywiście na jodze.

Bluzeczka z rękawami do łokcia z Carrefoura (czasem i tu można znaleźć ciekawe rzeczy), spodnie z Zary, szal z Lidla (czasem i tu można... :)), bransoletki znad morza i od koleżanki.

"Śliwka i beż" są dzisiejsze, na ładny koniec pracującego (i pracowitego) tygodnia.

Bluzeczka z Calliope, z przeceny; spódnica z Reserved, też z przeceny; szal ten sam, co przedtem (już mój ulubiony). No i ryłki, które idealnie pasują do torby z Tchibo (fotka ze strony firmy).

PS
Dziękuję za pochwały dla poprzedniej stylizacji. Co do mojej figury to jest efektem czterech rzeczy: genów, diety zgodnej z grupą krwi, jogi i latino.

Szara myszka i dwa koty

2010-09-21T20:40:00.003+02:00

Dziś, z okazji wtorku (bo czemu by nie...?), nowy zestaw biurowy.
Staruteńki sweterek z H&M...

...nowiuteńka bluzka z Camaieu...

...jeszcze starsza niż sweterek spódnica z Cateriny...

...i ciut młodsze wiekiem jedne z moich wielu par "ryłek"...

Szaro, beżowo, brązowo i poprawnie politycznie. Z nutką wariactwa w postaci klipsów - porcelanowych kotów...

I jeszcze cytat z pewnej książki "mojej" i "dla mnie":
"Nawet podczas największych tragedii i kryzysów nie ma powodu, żeby do nieszczęść innych dodawać swój nieszczęsny wygląd."

Znaczniki

2010-09-19T18:00:00.001+02:00

Nie jestem pewna, czy pod taką nazwą funkcjonują, bo chodzi mi po głowie jeszcze jedno określenie - markery. W każdym bądź razie mam na myśli takie coś, co się wpina w robótkę dla oznaczenia pewnego jej etapu. Ogólnie mało z nich korzystam, ale ostatnio zaszła jednak taka potrzeba. I wykombinowałam znaczniki w stylu "zrób to sam" - z plastikowych zapinek dodawanych do ubrań w Tchibo. Zostawiłam je tak na wszelki wypadek, no i przydały się w dzierganiu.

Na zdjęciu robótka, która już nie istnieje. Okazało się, że do wybranego wzoru potrzebna jest włóczka grubsza niż moja ulubiona Snehurka. Nawet ja z moją szczupłą figurą i z uwzględnieniem rozchodzenia się Snehurki po praniu nie zmieściłam się. Ale ta rzecz prędzej czy później i tak powstanie, tylko wybiorę odpowiednią włóczkę. A z tej powstaje mozolnie coś zupełnie innego.

PS
Pimposhko, mnie bardziej chodzi o inspirację, jaką daje Solar. Kupuję ubrania gdzie indziej, czasem w najmniej spodziewanym momencie - takie zakupy "poszedł po mydło, a kupił powidło" :)

Agato, bardzo dziękuję. Zdjęcie robiła mi TA Janina Nasierowska.

Przelotem

2010-09-18T18:35:00.001+02:00

Ostatnio oglądam sporo modowych sesji. Tak dla relaksu, trochę dla inspiracji, bo przed- i jesiennych zakupów nie planuję. Chociaż nabyłam dwa piękne szale z frędzlami w kolorze kawy z mlekiem i czarnym. Lubię się szalami otulić. Czasem też z lekka zaszaleć i oszaleć...
A przeglądając jesienne propozycje, nie pominęłam oczywiście niezmiennie urzekającego mnie pomysłami, wzorami, fakturami, kolorami Solara.

Robótkowo zaś cienko przędę. A to dlatego, że zaczytałam się w pewnej książce, otwieram swoje ciało na jodze przeciętnie trzy razy w tygodniu i zacieśniam znajomości z samą sobą i życzliwymi ludźmi.

O jodze

2010-09-14T20:44:00.000+02:00

"Joga to wysiłek podjęty w celu osobistego doświadczenia własnej boskości, a potem trzymanie się tego przeżycia już zawsze. Joga to panowanie nad sobą i usilne odwracanie własnej uwagi od nieustannego rozpatrywania przeszłości, od ciągłego zamartwiania się o przyszłość, a skupienie się na znalezieniu sobie miejsca wiecznej o b e c n o ś c i, z którego możemy niewzruszenie spoglądać na siebie i swoje otoczenie. Jedynie osiągnąwszy taki spokój umysłu, będziemy w stanie dostrzec prawdziwą naturę świata (i własną)."

"Starożytni wymyślili te rozciągające ćwiczenia nie dla uzyskania sprawności fizycznej, ale dla rozluźnienia mięśni i oczyszczenia umysłu, co służy przygotowaniu do medytacji. Ostatecznie trudno jest siedzieć nieruchomo przez wiele godzin, jeśli boli cię biodro i przeszkadza ci kontemplować twoją wewnętrzną boskość."

(Z pewnej książki - "mojej" i "dla mnie")

Skarpetki na spacerze

2010-09-12T14:37:00.000+02:00

Skarpetki oczywiście od Pimposhki, a założyłam je na spacer ludzi dobrej woli, czyli Ecco Walkathon 2010.

Więcej fotek z tej imprezy na moim fotoblogu tutaj.
Razem z koleżanką, która uczestniczyła po raz pierwszy w EW, przeszłyśmy 10 km w ok. 3 godziny. Tempo miarowe, iście spacerowe, pozwalające na oglądanie atrakcji na trasie, ploteczki i konsumpcję prowiantu.
I jeszcze się pochwalę, że tę samą koleżankę, po dwóch miesiącach snucia opowieści o pozytywnych efektach, skutecznie zachęciłam do jogi. Wczoraj po spacerze wzięła udział w godzinnej sesji otwartej, a praktykę zacznie od października.
Aga, moje gratulacje!

Dzisiaj święto jest u...

2010-09-08T11:26:00.004+02:00

...mojej kocicy. Właśnie kończy 4 lata. A jeszcze nie tak dawno była małą, puszystą kuleczką...

Wrześniowe Szarotkowo

2010-09-07T19:05:00.000+02:00

Tym razem postanowiłam sfotografować włóczki, które dziewczyny przyniosły ze sobą do sprzedania, do pomacania, do dziergania.

Dzięki za spotkanie i do następnego!